Netgedichten over tijd

Van duister naar dauw Maanlicht in de nacht, Sterren dansen door de tijd, Diepe, zachte rust. Zilver op de plassen, Bladeren ritselen zacht, De aarde ademt. Koele bries waait aan Dromen weven stil hun web, Tijd verliest haar kracht. Licht breekt door het duister, Vogels groeten zacht de zon, Een nieuwe ochtend. Van dauw naar middagzon…

met losse steken rijgt zij het gemis van alle dagen met draad en dunne naalden aan elkaar witte steken van boven naar beneden door het smartelijke zwart een tijdelijke plek voor het onthechten dat de afhechting niet verstaat de tijd rijgt de verliezen vast de losse steken houden haar amper bij elkaar…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd hij schraapt de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van zijn eigen jeugd op te graven maar hij vindt slechts het stof van een mislukt bestaan zijn vingers…

in de oude spiegel keer ik de tijd van zoveel jaren duizenden dingen en jouw gezicht de spiegel gunt mij heel even jouw onvoltooide volmaakt getroffen portret je ogen warm diep en bewogen jouw beeld en mijn ziel verzachten met het keren van de tijd ik blijf je zien tot er geen licht meer is…

Deze naam van het woonhuisvertrek bij gegoede Romeinen had vaak een vijvertje in het midden van de vloer vele deuren langs de wanden die toegang gaven tot alle kamers zweeft met zingende wijs door meer dan twintig eeuwen nooit belemmerd door tegenspoed en overwinning van tijden zet zich nog in het heden vast heerst binnen grote hallen…

Laat toch het weven Clotho jongste schikgodin Stop nu je gespin Het kortste strootje Voor het geknakte leven Atropos knip door Clotho weef niet meer Die fragiele levensdraad Sla acht op de wens Atropos bedenk Meten is vaak niet weten Van een diep verdriet De meetstok is zoek Het weefwerk is neergelegd Geen gesponnen draad Wat…

als bij het afdalen van een kiezelpad langs een kust een zelfgekerfde wandelstok in jouw hand de klok van een kapel klinkt op jouw bevel of bij het opstijgen van dat maakbaar land aan die zee het aangepaste vleugelplan van jouw hand de zon aan de hemel zakt in haar zetel en bij het verdwijnen van elk groene blad van de struik die…

dit is een klaarwakkere dag die gisteren nog niet geboren was de ochtend lijkt voorlopig op niets de avond moet nog neigen naar verdrinken in achterblijven verdorren door droogte wachten wellicht op wat tussenbeide komt of nooit wat daarna volgt is gerangschikt tot woorden neergedaald op papier gebeurtenissen beschreven als schermbloemige…

Tijd is alles We vullen de tijd met leven Zoekend naar wat zinvol is Liefde voor de verlichte mens Macht voor de narcist Geld voor de kapitalist Het geld laten we na Aan een kind of een goed doel Waarna het verdwijnt Macht verdampt Alsof het er nooit was De schade vergaat met de tijd De liefde blijft bestaan In de ziel…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

Eens waren we jong we klommen over buitenmuren we zwommen door de tegenstroom van golven heen geen douanier die je bevroeg over je doel of je bestemming daar moesten we zelf nog achter komen groot en open was de wereld toen we van de toekomst droomden wie weet is de toekomst al geweest een verstilling komt tevoorschijn de slagboom slaat…

Natuurlijk klinkt de oerdrum door het doolhof In stadion en tussen vierkante schermen Muren De spelen van het volk Geef men brood en juwelen Goud We zijn blind van plezier En inmiddels heel oud De mens is niet van nature slecht We zijn die bewonderen Zijn de sterren Wel echt De koning van Spanje heb ik altijd geëerd De bal is…

Feitelijk hoeft dit persoon geen bla’ren te zien als hij het voorbijgaan beschrijft van een seizoen net zo min hij de pijnen werkelijk doorstaat op die momenten dat hij daar woorden voor zoekt Blijkbaar kon die schaduwnimf de weg kwijtraken in buien die als gefabuleerde stormen raasden ongunstige wind zelfs standbeelden wegblazen die onomstotelijk…

Een nieuw spiegelbeeld, een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten een erosie van de trotse geest die zoekt naar wat er is geweest het denken streeft niet langer luid en wist de oude twijfels uit en in die bleke, zachte nacht kiemt heel sereen een nieuwe kracht niet langer trots, maar vrij en puur…

en wij dromen nog dromen zonder dromers wolkenflarden zonder hemel zonder lucht of dromers aan de tijd ontvlucht?…

Stond ik jarenlang verwachtingsvol telkens stil bij een deur met klingel dat zowel buiten als van binnen kleur gaf aan het verleden het kraken van de houten vloer stoorde niet bij een stille overgang naar bedachtzamere jaren waar liefde diep geborgen zit de klingel haar deur gesloten houdt weerklanken er alles aan doen, opnieuw haar…

De onschuldige spiegel kan in alle eenvoud een monsterachtige vijand zonder moeite verslaan helden van de Griekse oudheid houden dit glimmende kijkglas voor het gruwelijke gezicht van hun belager en de gevreesde is meteen onschadelijk later in de Middeleeuwen sterven draken bij het zien van hun eigen spiegelbeeld die geschiedenissen…

Het waardevolle van weemoed: dat je dialogen van toen aangedaan kunt bekijken. Je geplaatste verzen werden rijp... Hoe snel ontstond een priemend oordeel! Wat dóór moest dringen, moest doordringen. Eigen emoties leken vaak lokaas voor sommige hoogdravende lieden. Ach, als de grote lijn maar glansde... Het deed je goed dat oprechte lef…

Daar ergens, onder de nevels in het dal is de grens die ik niet over wil gaan Ik zet me schrap Ik kan en ik wil niet onverschillig zijn om wat er verdwijnt met mij: mijn ervaringen van schoonheid mijn kennis en mijn besef wat waardevol en wat niet belangrijk is om mee bezig te zijn Om nog iets te redden blijf ik lampen neerzetten…

Het Aborigin Veld der oude volken Verwant en zeer vertrouwd met de natuur Milennia spiritueel vertolken Van wijze kennis, pure oercultuur Daarna het Energieveld der Romeinen Vol van geweld, oorlog en wreedheid, haat Dat al te lang en liefdeloos bestaat De mensheid is het moe, het moet verdwijnen Hoog tijd wordt het voor Liefdevolle Velden…

Vroeger was een wolkenlucht. Toen niemand wist van digitaal. Een in een oor gefluisterd woord werd niet gehoord. Het heeft nu nooit bestaan. Er zal een tekening zijn geweest. Ergens op een dag een beeld dat ach arme, ver voor onze tijd, uit de geschiedenis is gewist. Er was een gedicht. Dat moet er zijn geweest op een rotswand aan de…

Mijn vingers zoeken jouw rimpelland. Alle dagen, voor het avonduur zijn niet vergeten – alleen verloren in het doolhof van je hand. In stilte verdwaal ik in jouw verhalen.…

Er is geen jullie alleen jij en ik in het zijn voel jij de hoogte wanneer jij klimt en groeit in metaforen hoogtepunten die je opschrijft in intieme brieven de essentie tussen jouw rode oren in de kleuren van liefde ik heb je lief in duizend uren.…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

In het scharlakenrood van de schemering waar de avond stil ontwaakt Schaduwen die zich langzaam lengen tot het licht in verval geraakt volgt hij een betreden pad door vergeten straten waar het licht niet langer schijnt Hier klinkt de weergalm van het verleden dat langzaam oplost en dan verdwijnt Herinneringen blijven heimelijk hangen, een…

De nacht verstrijkt naar morgen terwijl herinneringen voortduren komt de avondrust als geroepen aan de temperatuur van ons geluk zien wij de warmte van het licht met nog meer verbeelding omgeven, de jaren verlichten die voorbij zijn aan de dagen die speciaal met zorg aangekleed waren het merendeel geborgen.. zij helpen ons te onthouden…

Voel jij ook de extase in de taal van fladderende voorjaarsvlinders herinneringen naast het gammele liefdesbed voeden vieze schimmen op het vale behang rebelse ratten onder het beschimmelde bed behoorlijk onvoorzichtig, het is wrang witte lakens een beetje smoezelig kreukels in een gezond verstand in een hotelkamer vol eenzaamheid aan…

de een wordt geëerd de ander achtergelaten op een bed van bloemen een mysterieuze koningin niet in een graf noch in een grafheuvel overgeleverd aan de elementen waar de dood ons heen draagt hoe verder we teruggaan hoe moeilijker het is om het vast te houden op zoek naar verloren tijd het uitrollen van een eindeloos lint…

Toen waren wij samen in de nacht handen en voeten ogen en lippen Toen waren we samen één adem één ritme in het hoge gras uitgestrekt boven de wolken tot in in diepte van de zee Toen waren wij samen de tijd vooruit gevlogen hebben we veel gelachen wijn uit de aarde gedronken Toen waren wij samen dag en nacht dansend moe geworden…

nu zij zichzelf in de spiegel ziet denkt zij aan haar dwarse aard tegen de stroom in haar garderobe ademt een vintage smaak die van een Boomer ook die van een Zoomer ships that pass in the night and speak each other in passing zo dichtbij en toch zo ver weg wie ben jij wie ben ik dan zijn wij ons zuiverste zelf?…