Netgedichten

netgedicht (nr. 88.999):

TIJDVERLIES

Vroeger was een wolkenlucht. Toen
niemand wist van digitaal. Een in een oor
gefluisterd woord werd niet gehoord.
Het heeft nu nooit bestaan.

Er moet een tekening zijn geweest.
Ergens op een dag een beeld dat
ach arme, ver voor onze tijd, uit
de geschiedenis is gewist.

Er was een gedicht. Dat moet er zijn
geweest op een rotswand aan de zonkant.
Daarin een vogelwoord dat boog tegen het
licht als een vis tegen een golf.

In onze hoofden krast het krijt
onzichtbare figuren. Zinnen gevuld
met hemelsmaak blijven onverstaanbaar
nu het gestadig regent.