Netgedichten

netgedicht (nr. 88.792):

Perron

Ik sta op het perron van mijn leven,
en zie de treinen van mijn verleden.

Ze razen niet meer—
ze glijden langzaam voorbij,
alsof ze weten
dat ik eindelijk durf te kijken.

In elke wagon zit een versie van mij,
sommige lachen zonder reden,
anderen staren uit het raam
alsof ze iets verloren zijn
dat nooit echt heeft mogen leven.

Een trein vertraagt even,
de deuren blijven dicht.
Ik herken het moment
waar ik had kunnen instappen,
waar alles anders had kunnen lopen—
maar de rails liggen vast,
en spijt heeft geen conducteur.

Verderop verdwijnt er één in de verte,
zonder afscheid,
zoals sommige mensen dat doen.

Ik steek mijn hand niet meer op.

De wind die ze achterlaten
voelt minder koud dan vroeger.
Alsof het verleden zijn greep verliest
met elke meter afstand.

En hier sta ik nog—
niet vertrokken,
niet aangekomen,

maar voor het eerst
niet meer wachtend
op een trein die terugkomt.