Alle inzendingen van Waeyenberghe Ivan

Tussen veld en kust begon hij klein, een schommelkind in zonneschijn. Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht, haar hand die blijft, niet duwend, niet trekkend, maar aanwezig in de boog. Aan de andere kant: stilte die niet wacht. En ergens daaronder geen plank, geen bodem, alleen terugval in de lucht. Sinds mijn kindertijd datzelfde…

Ik zei: geef mij de waarheid, niet het zachte licht van verhalen, niet het glas dat alles glad trekt, maar wat achterblijft als je niets meer verbergt. En de waarheid kwam — niet als een helder antwoord, maar als een raam in januari waar elke adem zichtbaar bleef. Ze sprak niet luid, maar zette dingen stil, en wat zij wegnam bleek precies…

Je stem was dichtbij, maar klonk van ver — alsof ik al zonk terwijl jij nog sprak. Ik kon niet ademen, niet schreeuwen; mijn lichaam wist het al, lang vóór mijn woorden. Je ogen zeiden dingen die geen kind verdragen kan. Je handen vonden plaatsen die niet bestonden tot jij ze aanwees. Het voelde vreemd, alsof mijn huid mij losliet…

Ik gleed over stil water, wit als iets dat nooit gebroken leek. Onder mijn veren sliep het donker dat ik slechts lezen kon. Sinds jij zonk in de diepte Spreek ik met rimpels, alsof het water je stem vasthoudt. Mijn vleugels slaan nog, maar dragen mij nergens heen. Ik draai, kringen van herinnering rond mij, een sierlijke val die nooit…

Ik sta op het perron van mijn leven, en zie de treinen van mijn verleden. Ze razen niet meer— ze glijden langzaam voorbij, alsof ze weten dat ik eindelijk durf te kijken. In elke wagon zit een versie van mij, sommige lachen zonder reden, anderen staren uit het raam alsof ze iets verloren zijn dat nooit echt heeft mogen leven. Een trein…

Hij zit daar, gebogen, vingers langs glazen kusten waar geen golven meer slaan. Zijn ogen zijn lampjes in de nacht, zijn gedachten scrollen voorbij van drama naar Dopa-Mine. Een junk zonder naald, een gebruiker zonder roes, maar zijn fix is een feed die nooit opdroogt. Hij daalt in een schacht van licht, hakt kleine vonken uit zichzelf,…

Er waren twee kinderen. Niet gekozen, niet speciaal. Gewoon geboren aan verschillende kanten van dezelfde muur. Eén kreeg applaus bij elke stap, zijn fouten waren lessen, zijn stilte werd ingevuld door mensen die dachten dat hij geniaal mocht zijn. De ander leerde zwijgen voor hij leerde spreken. Zijn talent werd gezien en direct genegeerd…

Ik sta in een wereld waar regels loslaten, waar oude beloften afbladderen onder druk. Ik zie hoe macht duwt, zonder schaamte, zonder grens, hoe schaduwen langer worden dan waar ze thuishoren. Maar ik ben niet machteloos omdat ik geen reus ben. Ik ben niet stil omdat ik tussen anderen sta. Ik spreek eerlijk, ook als waarheid schuurt…

In het inktduister waren wij hoopvonken, en noemden onze roetzucht vooruitgang. Tandwielen zongen hun ijzerpsalmen terwijl de aarde werd verwerkt tot onze motor. Wij smeerden de dag met oliebloed, verleerd om de hartslag van het zand te horen. In een koorts van duisterbranden werd de wereld opnieuw uit staal gesmeed. Een raket werd uit de…

Ik beweeg in stilte, een schaduw tussen schaduwen, elk geluid een waarschuwing, elk gezicht een vraag: zien ze mij? De nacht is een labyrint, mijn adem een geheim, mijn hart een trommel die sneller slaat dan mijn voeten kunnen rennen. Ik droom van een thuis dat ik niet kan aanraken, van een tafel, een stoel, een lach. En toch, daarboven…

Het begon niet met zware stappen, maar met woorden. Woorden die orde beloofden, eenheid, rust. Één land. Één volk. Één verhaal dat niet mocht afwijken. In de jaren dertig klonk het net zo netjes. Ook toen heette uitsluiting “herstel”, ook toen was gehoorzaamheid “verantwoordelijkheid”. Uniformen zeiden dat ze beschermden. Lijsten…

Hoop komt niet binnen als een besluit, maar als een gedachte die afdwaalt terwijl je iets anders probeert te voelen. Ze verschijnt ongepland, tussen twee zorgen in, als een zin die je niet afmaakt maar ook niet weggooit. Hoop denkt hardop zonder richting. Wat als… misschien… stel dat dit niet het einde is. Ze loopt rond zonder doel,…

Wat voelde ik me klein, In dat grote letterenhuis. Dames die spraken met woorden. Die in mijn wereld nooit werden uitgesproken. Masters in het Nederlands, Masters in Germaans, Terwijl ik daar zat — Master in het maaien, master in het zaaien, Met handen die werkten en niet met woorden smeten. Een waterval van woorden, Die hard vielen, te…

We noemen het vrede omdat de kanonnen niet overal tegelijk spreken, omdat verdragen nog in archieven liggen en diplomaten elkaar de hand schudden met vingers gekruist achter de rug. De lucht is dik van woorden die zwaarder wegen dan wapens, dreigingen verpakt als analyses, grenzen die rekken, regels die buigen zonder te breken — nog net…

Mijn lichaam leert een andere taal, mijn knieën antwoorden pas na de derde trede, spieren vergeten soms de weg die ze ooit blindelings kenden. Maar in mijn hoofd ren ik nog steeds, draai ik rond als de tol in mijn kinderhand. spring ik zonder aarzeling over dagen die geen grenzen hebben. Daar woont een lichaam zonder slijtage, een herinnering…

Wat een zegen dat de wereld weer draait zoals hij hoort: kapot, maar strak geformatteerd. De bommen vallen consistenter dan ooit, zelfs de doden zijn inmiddels professioneel genummerd. Oorlog is nu ook content — livestreams, droneshots, sponsors erbij. Menselijk leed, maar dan schaalbaar, en gelukkig zonder storende context. De leiders stralen…

Dit is het einde, de finish, de laatste meetstreep. Ik kijk niet meer om, het verleden is leeg De finishvlag waait, het spel is gespeeld Jullie grepen me vast, maar ik brak het geheel Geen weg terug, het is gedaan. Dit is mijn einde, mijn nieuwe bestaan Kust het, kust het, Maar wel tussen mijn… Billen spleet…

Het verroeste omsingelde land, Brandend onder een paarse hemel. Gebrandmerkt door vermoorde kreten, Die geruisloos verdwijnen onder een prikkelende regen Van een getorste heer. De getorste heer buigt de horizon, Met wetten van staal en angst. Zijn handen werpen steden in scherven, Zijn ogen meten loyaliteit in stiltes. Waar hij passeert…

In heilige gewaden, sluipen zij, de roofdieren, met handen die niet zegenen, maar breken en bezwijken. Kinderen, vertrouwend, in stilte gekneveld, door mannen die spreken van goddelijke macht, maar hun lust is een gevangenis, een gruwelijke keten, die huidskleur en tranen verandert in stille schreeuwen. Leiders zwijgen, sluipen in…

Vriend, hijs het zeil Negeer het gekletter van de storm Er is iets dat het zoeken waard is En ik heb je nodig, ik heb je… Mijn hart is een verlaten haven De bomen verliezen hun schors Er komt een koude wind aan En ik voel je, ik voel je Hij is in aantocht. Hij keert steeds terug Een nachtschaduw op een zilveren boot Gevolgd door…

Ik kwam met open handen, vol zon in mijn borst, en de wereld keek door mij heen alsof licht geen waarde had. Mijn ja was zacht, te zacht om tegen te leunen. Mijn liefde vloeide waar niemand dorst in had. Tot iets in mij brak — niet uit haat, maar uit trouw aan wat niet langer mocht buigen. Toen stond ik op met vuur, een stem scherp…

We vechten elke dag. Dat zeggen ze. Maar niemand ziet wat er in ons beweegt. De kleine breuken. De vragen die blijven hangen. De blik in de spiegel die je liever ontwijkt. Het zijn die kleine dingen die vastklampen aan de rand van je gedachten: twijfel, schuld, oud zeer dat nooit zijn naam is kwijtgeraakt. Maar de echte confrontatie…

Ik ben slechts een raam en kijk naar mijn eigen tuin, die langzaam verandert in iets dat ik niet herken of een naam kan geven. Het klimt op in een bloedrode berg, en niets vindt een plek om te rusten— geen veilige haven, geen zachte morgen, alleen een wereld die wegglijdt. En nu barst mijn raam, verpletterd in duizend vergevingen- alle…

Een hart verscheurd, en toch klopt het nog, een echo in de stilte waar jouw ritme ooit was. Je maakte mijn daglicht kwetsbaar, een zon die langzaam wegzakte, vervagend aan de randen terwijl jij uit mijn leven dreef. Ik rij door, verder en verder, over een weg die haar naam verloor— een weg die ooit van ons was, maar nu slechts leeg aanvoelt…

Zakje chips, ontkurkte wijn Wachtend, zat ik in mijn hoek Ik sta recht en neem het boek Wandel naar het raam en gooi het weg Want er is niemand, echt niemand Voor wie ik het zal lezen…

Stilte na de Drift er is een plek in ieder mens waar onrust woont ze tikt, zoals een vogel tikt tegen glas niet om binnen te komen maar om gehoord te worden geweld is geen daad, maar een honger een snelle manier om te voelen dat je bestaat maar wat men niet zegt: het bestaan zelf wordt er dun van nadat het lawaai…

Ik sterf niet Dat is het enige dat zeker is in een wereld die altijd uit mijn handen glipt. Eeuwen hebben mij geslepen tot iets dat nauwelijks nog mens heet. Ik herinner me gezichten: het lachende gezicht van een kind dat ooit in mijn armen lag, namen die vervaagden zoals stemmen van vrienden die ik lang geleden verloor. Elke poging…

Op straat staan wetten, op muren geschreven. Een grens is een lijn, een deur heeft een slot, orde bewaakt door een zichtbare macht. Maar daar, in het rijk van nullen en enen, waar ogen niet kijken en stemmen verdwijnen, heerst een wereld zonder geboden, een koninkrijk zonder verweer of terrein. Geen agent op de hoek, geen rechter die weegt…

Een onvoorstelbare golf vond ik in jou. Je nam me mee in je diepte, waar geen richting te vinden was en tijd zich uitstrekte als een draad zonder einde. Zonder beweging hing ik in je onderstroom. Ik voelde hoe water kon trekken, hoe het mij meenam zonder haast, hoe ik mezelf verloor in een kracht die niets vroeg en alles nam. Verdwaald…

Toen wij daar zaten We zaten daar, alsof de kilte elk moment kon breken. Jij lag stil, je gezicht een kleur van wat je was. Ik probeerde te voelen wat jij voelde, maar vond alleen mijn eigen schuld, mijn adem die bleef hangen in een te kleine kamer. Ik weet niet waar jij nu bent, maar ik hoop dat het zachter is dan hier— een plek waar…