Netgedichten

netgedicht (nr. 89.036):

De schommel zonder grond

Tussen veld en kust begon hij klein,
een schommelkind in zonneschijn.

Aan de ene kant: mijn vrouw, mijn licht,
haar hand die blijft,
niet duwend, niet trekkend,
maar aanwezig in de boog.

Aan de andere kant: stilte
die niet wacht.

En ergens daaronder
geen plank, geen bodem,
alleen terugval in de lucht.

Sinds mijn kindertijd
datzelfde bewegen.

Wat te vroeg brak
bleef niet liggen waar het viel—
het kwam terug,
en ging weer weg,
als iets dat niet leert stoppen.

Tot mijn eenentwintigste ging het zo:
komen en gaan zonder landing.

En soms leek het stil te worden.
Alsof de boog even ophield met ademen.
Alsof ik kon blijven waar ik hing.

Maar het hield niet op.

Sterk zijn niet als keuze,
maar als meebewegen dat doorgaat.

Op mijn vijfenvijftigste
ben ik er nog.

Tussen vasthouden
en losgeraakt worden,
tussen terug en opnieuw.

Ik ben gegaan zonder besluit,
en toch ben ik gebleven.

Waar ik nu hang
is geen plek die stil kan zijn.

Zelfs mijn naam
komt niet tot rust.

Alles wat droeg
geeft langzaam mee,
en veert weer terug.

En soms lijkt het stil te worden.
Alsof alles even ophoudt met bewegen.
Maar zelfs dat blijkt een moment in de boog.

“Misschien wordt het stiller als ik me uitspreek,”
maar het blijft bewegen.

Dus blijf ik in de boog,
of verdwijn ik erin.

Tussen adem
en adem die terugkomt.