Netgedichten

netgedicht (nr. 87.798):

De dans die blijft

Mijn lichaam leert een andere taal,
mijn knieën antwoorden pas na de derde trede,
spieren vergeten soms de weg
die ze ooit blindelings kenden.

Maar in mijn hoofd ren ik nog steeds,
draai ik rond als de tol in mijn kinderhand.
spring ik zonder aarzeling
over dagen die geen grenzen hebben.

Daar woont een lichaam zonder slijtage,
een herinnering die vooruit blijft lopen,
waar beweging geen toestemming vraagt
en tijd even niet meespreekt.

Het is vreemd:
ik sta stil en ben tegelijk onderweg.
Mijn botten tellen jaren,
mijn verbeelding telt geen enkel getal.

Misschien is dat de ware vrijheid:
dat wat vertraagt mag rusten,
terwijl iets anders in mij
blijft dansen, ongezien,
maar onverminderd waar.