Netgedichten over lichaam

Ik slaap goed, ik sport en ik eet gezond, ik kan alles doen wat ik wil, mijn lichaam werkt ik ga maar door, ik kan zonder pauzes /Doe het andersom/, zegt de lerares /Gedachten kunnen veel maar het zijn spoken die boven het leven staan Ze kennen geen dood en kijken over het lijden heen/ Was dat maar zo dan zat ik hier niet zo ongemakkelijk…

Het profootvolk weet al niet meer waar melk vandaan komt of het leer boots on the grond, met rubber zool verdwenen zonder wederkeer ook metamorfoseerden hosen tot made in china namaakleer Bestaat het koebeest bij de gratie van haar uier slechts voor kaas gezuurde melk, kefir en vla of wordt de huid te duur verkocht en is profootvolk reeds…

nog ligt de zomer in de berm die aan de oever staat te braken, althans zo zie ik het aan de dagen die fungeren als kwalijke daden die me teisteren met nachten die gelang de tijd voortschrijdt niet verzachten maar onevenredig toeneemt deze rotatie schommelt op het hellend vlak dat in graden van recht naar staand in ongelijke hoeken wordt…

Heden verscheen onder de glazen bol van patholoog X een doorkliefd biopsaal cutaan fenomeen Wat mag dit wel wezen en wat is de aard van het organisch huidmateriaal? In levende lijve imponeert het dorsaal groeit de atheroomcyste als bolgewas waar het voortwoekert als geld op de rug waar het sap vloeit onder de levensboom tot diep…

door de heesters van alle tijden die we zijn gepasseerd zie ik in jou het zachte violette dat als een regenboog mij de brug biedt om de oversteek te wagen naar dromen die wandelen als passanten de nacht binnen, ze plukken het fijnste van mijn slaap, wat achterblijft zijn de drogredenen van dit bestaan doch, met jouw brug zalf ik de…

De geest maalt onverdroten dag en nacht somwijlen vrij van boei bevrijd van kluister geknecht in dwangbuis doch vitaal doorlucht wakend of in droom en slaap beneveld De geest waart buiten wil van het skelet en armatuur van volatiele ribben onder de thorax van zijn fiere tors danwel haar pronkjuwelen bast en schors waar spieren soepel…

wit de muren zijn te wit veeg niet weg wat niet mocht bestaan blijf de dokters glimlachen ik poets hun tanden met mijn ogen beter niemand zegt wanneer gangen verschuiven en ik tussen deuren die me volgen ze komen riemen een spuit ik heb mijn handen aan de muur geplakt.…

ze deed geen oog dicht haar wereld lag nog verderop gras dat haar riep hoger dan haar enkels en zong tegen haar slapen een kring zonder begin ontzichtbaar ze stapte al in het niets dat haar droeg achter haar…

Zo lang en onstuimig heb ik het zelfs in mijn gouden gloriejaren never gehad als het ware Een jonge god, een verwilderde sater  een satansdichtende spinvis  op het droge een titaan van het zuiverste water een kronos een gladiator  die het tegen Poseidon  durft op te nemen een nemo een Oudeis  een neo-Odysseus? een verwilderd uitziende…

geleidelijk aan beitelt het zich nu bij me naar binnen de kille kamer de ijzige melding de korte, naakte mededeling ik moet het nuttigen dit niet te verteren bericht wellicht brengt een verre dageraad me na verloop van tijd weer wat licht…

Mijn donker lijf, geoliede machine Is op een zekere leeftijd, bijna oud. Vraagt nu bovengemiddeld onderhoud. Mijn voorkomen neigt naar het androgyne. Dit alles maakt mij vaak tot de beziene. Mijn huid is hoog gevoelig maar vertrouwd. Mijn lijf doet wat ik wil, doet niet veel fout. Ik denk weleens, hoe zou ik dit verdienen? Mijn hamerteen…

Majestueus en rijzig, de walnoot boom met groeven in zijn bast en hier en daar een vlekje. De walnoot, niet geschrompeld, in de herfst gegroeid. Het water passeert vaker en ergens zit een plekje De tijd knaagt voorbij, gaat de walnoot voor de bijl? Terwijl de boom blijft staan. Trots maar licht gebogen. In zijn schaduw een echo zonder…

De wandeling langs een plas voor ‘t eerst met elkaar, praten wat, ja, over haar je vriendin die overleed, wat ze deed en doet nu, de seintjes ‘k Stel jou vragen, jij mij Kijken naar het water de oude wilg, uit elkaar gebroken maar uit zijn omgevallen stam zijn takken kaarsrecht naar ‘t licht ontsproten We slaan een bospad in waar…

In een quality year van een tweede leven een nieuw verleden hoog aan de winterse ijszeilwind door losgezongen sirenentongen niets en niemand ontziend en zuiver op de graat zijn stormbestendige schip laten enteren als weerwolf tussen de argonauten het gulden vlies in de bek van de witte haai…

De vorst breekt weer door mijn tanige huid; ze hangt als vel aan de slapende eiken. De grens naar herstel is nog te bereiken, nu ik mij losmaak van het winters besluit. Van het land pluk ik de zachte dagen, een regenbui die mijn lichaam masseert; ik ken de bittere kern die hij vereert, met mijn jas kan ik hem wel behagen. Uit mijn arm ontwaakt…

Mijn lichaam leert een andere taal, mijn knieën antwoorden pas na de derde trede, spieren vergeten soms de weg die ze ooit blindelings kenden. Maar in mijn hoofd ren ik nog steeds, draai ik rond als de tol in mijn kinderhand. spring ik zonder aarzeling over dagen die geen grenzen hebben. Daar woont een lichaam zonder slijtage, een herinnering…

Haar stem kroop verlegen in mijn linkeroor "mijn lijf," zei ze angstig schroomvallig tot mij "heeft een hele merkwaardige metamorfose transitie aan mijn aangezicht ondergaan lokaal tot medische raadsels geleid onbewoonbaar verklaarde bouwvalligheid - van de oorzaak ontbreekt echter nog ieder spoor Wat je ziet zijn restanten, mutaties…

Vingerbewegingen allerhande gebarentaal spreekt als in een stomme film Vingers, handen ze kunnen vouwen vingertoppen warm en koud... wijsvinger op de mond even een stil moment Krommen neerwaartse beweging van deze vinger kom kom kom trekvinger bij het schieten pif poef paf de duim omhoog in het bevestigen de middenvinger opgestoken…

De hoed die de scheiding der wegen alsmede de niet meer te lokaliseren middenberm tegen zure regen beschermen moet de mycologische sporenuitval de alles in één klap verwoestende aan het zicht onttrokken rapunzelklokken is de paddenstoel, het noodzakelijk kwaad als beschermheer, patron tegen wat zich voltrok als salomonsoordeel…

Mijn handen dwalen Over jouw fluweelzachte perzikhuid, Onder ’t zacht gefluister Van bladgeritsel In de frisse d’ochtendbries. Het zonnetje gloort over de rand, Verlicht jouw buitenkant, Onder de warmte van mijn hand.…

Vandaag is het de tweede van de tiende niet omgekeerd, meneer, dat is een dwaling mij neem je echt niet, zei ze, in de maling de tiende van de tweede ben ik jarig i.e. anno tweeduizend zesentwintig dat is een dinsdag, in het jaar des heren deo volente, zonder koek en larie want eerst komt nog die louwmaand januari dan wordt mijn lederhuid…

Ze fluisterde in mijn luistrend oor, Er moet meer worden gevrijd, Het is echt de hoogste tijd. Ik zei, pardon, versta ik u goed? Ja, zei ze, ’t is nodig, het moet, Er wordt te weinig vet verbrand, Te weinig endorfine aangemaakt, Men wordt dik en chagrijnig. Ik vond dit wel ’n wijze raad, Stelde ’n publiekscampagne voor, En voegde…

Verdwalen in stilte er zijn bomen er is wind niemand die iets vindt Niemandsland Daar vind ik stem geluid van binnenuit luisteren alleen maar luisteren…

Je mag klagen en voor mijn part vloeken... je longen uitschreeuwen in het Renkumse woud, de Colmschater heide de bossen van Deelen met z'n verdomde schapen en wilde zwijnen roeken en kouwen en kleregeiten martelende marters en schuchtere reeën lukraak om je heen slaand naar skinny dive nimfen en vluchtende vruchtbare maneaterfeeën…

We dragen mondkapjes terwijl zij bezig is en ik mezelf zie veranderen, verkleuren tot een superwezen blauw als een godin het verval van mijn lichaam goed gecamoufleerd schijnbaar weggetoverd Wat laat ik zien in deze huid? Mijzelf, bijna aanraakbaar? Voor vreemde ogen kan ik niet intiemer zijn…

'Hoe sta ik er nu voor, dok, leeft u nog?' "Kom bij u, heb geduld, de interpunctie van 't radiologisch pathogeen proces der lymfocyten in een biopt fles was tijdelijk out of order in hun functie maar xal u antwoorden, xoekt voor u uit..." Intussen groeit, nog tijdens 't belconsult aldoor mijn quaal met groeiend ongeduld maar ook doks…

Het orgasme is een aangename overgave van liefde het lichaam en de geest.…

Mag ik u even interbumperen mijn timmermansblik en het spitzengefühl mijner vingers vertellen u haast evenveel als een echo een pet- of een mri-scan hoe u eraan toe bent althans momenteel in uw status quo sanitatis qua maag darm en nieren hart longen en klieren uw pancreas alvlees en derma epitheel: wat ik voel is een stralend…

Vandaag hoor ik meer over hoe en het wat Over omega alfa en sigma Maar het blijkt vreemd genoeg een enigma Ook zij tasten in een zwart gat Ze willen de hoed en de rand En van de kous ook het naadje Ze zeggen we gaan tot het gaatje En sturen me dwars door het land Nu wordt het het almc Daar hebben ze meer expertise Op een deelgebied…

De aarde, zon, maan en sterren, Geven mij veel vreugd, Familie, vrienden en bekenden, Geven mij ’n fijn gevoel, Maar wat ik mis is ’n liefdesnest, Ik al zo lang ontbeer, Ik lig alleen ’s nachts in mijn bed, Elke nacht weer en weer. En toch ben ik ’n tevreden mens, Alleen dat ene ontbreekt, Verder is er niets ik nog wens. Als ook…