wit
de muren zijn te wit
veeg niet weg
wat niet mocht bestaan
blijf
de dokters glimlachen
ik poets hun tanden
met mijn ogen
beter
niemand zegt wanneer
gangen verschuiven
en ik
tussen deuren die me volgen
ze komen
riemen
een spuit
ik heb mijn handen
aan de muur geplakt.…
ze deed geen oog dicht
haar wereld lag nog verderop
gras dat haar riep
hoger dan haar enkels
en zong
tegen haar slapen
een kring zonder
begin
ontzichtbaar
ze stapte al
in het niets dat haar droeg
achter haar…
123
Bezig met laden