Netgedichten

netgedicht (nr. 88.900):

Je nam wat geen naam had

Je stem was dichtbij,
maar klonk van ver —
alsof ik al zonk
terwijl jij nog sprak.

Ik kon niet ademen,
niet schreeuwen;
mijn lichaam wist het al,
lang vóór mijn woorden.

Je ogen zeiden dingen
die geen kind verdragen kan.
Je handen vonden plaatsen
die niet bestonden
tot jij ze aanwees.

Het voelde vreemd,
alsof mijn huid mij losliet,
alsof ik achterbleef
in een kamer zonder deur.

Je kwam dichter.
Te dichtbij.
Je adem bitter —
ik kende het woord ‘fout’,
maar niet de weg naar buiten.

Je lippen raakten me —
en iets in mij gaf geluidloos toe.
Niet luid,
maar definitief.

En toch…

ik verdween niet helemaal.
Iets bleef,
diep onder het zwijgen,
onzichtbaar,
maar niet weg.

Ik herinner.
Ik adem.
Ik ben.

En wat geen naam had,
heeft mij nooit
volledig gekregen.