Netgedichten

netgedicht (nr. 88.843):

De dans van een verloren zwaan

Ik gleed over stil water,
wit als iets dat nooit gebroken leek.
Onder mijn veren sliep het donker
dat ik slechts lezen kon.

Sinds jij zonk in de diepte
Spreek ik met rimpels,
alsof het water je stem vasthoudt.

Mijn vleugels slaan nog,
maar dragen mij nergens heen.
Ik draai,
kringen van herinnering rond mij,
een sierlijke val
die nooit naar overleven smaakt.

Een oog op de hemel,
een oog op de diepte,
en ik dans —
niet uit schoonheid,
maar omdat stilstand zinken is.

Ze zeggen: rust als je sterft.
Dus blijf ik bewegen,
zelfs als mijn lichaam vergeet,
zelfs als mijn hart loskomt

Was jij water,
of was ik nooit echt hier?