Netgedichten

netgedicht (nr. 87.808):

Hete Vrede

We noemen het vrede
omdat de kanonnen niet overal tegelijk spreken,
omdat verdragen nog in archieven liggen
en diplomaten elkaar de hand schudden
met vingers gekruist achter de rug.

De lucht is dik van woorden
die zwaarder wegen dan wapens,
dreigingen verpakt als analyses,
grenzen die rekken,
regels die buigen zonder te breken
— nog net niet.

Bondgenootschappen schuiven als schaduwen,
oude zekerheden verdampen,
en elke vonk wordt getest
op hoe dicht hij bij vuur mag komen.

De stilte is niet koel,
ze sist.
Ze borrelt.
Ze vraagt hoe lang nog
voordat geduld overkookt
en toeval geschiedenis wordt.

We staan eromheen,
luisterend,
alsof niemand verantwoordelijk is
voor het vuur eronder,

terwijl het deksel van de kookpot
aan het trillen is.