Netgedichten

netgedicht (nr. 89.336):

Als het lood verdwijnt

De cirkel draait, het haakje sluit,
het woord krijgt weer stem en hout.
Wat Gutenberg ooit heeft gezaaid,
verdwijnt nu in het schermpraat.

Vijfhonderd jaar lag alles vast:
in zwarte inkt, in lood gegoten.
De schrijver sprak, de lezer zweeg,
de wereld leek haast dichtgespijkerd.

Maar telkens als de taal verandert,
begint ook iets in ons te schuiven.
De oude muren vallen om,
de straten leren weer marcheren.

De drukpers bracht het vrije woord,
maar ook de oorlog en het vuur.
Pamfletten joegen mensen op,
hele landen brandden uit.

De krant kwam met de telegraaf,
de leugen reisde sneller rond.
De massa trok al zingend mee,
recht de loopgravenmodder in.

De radio kwam in de kamer:
een warme stem, een koude droom.
Het scherm liet zien hoe heel Europa
zichzelf verloor in rook en staal.

En nu leven wij online,
tussen woede, angst en ruis.
Iedereen roept, niemand luistert,
de waarheid zwerft van huis tot huis.

De oude wachters zijn verdwenen,
niemand houdt de deuren dicht.
We zijn weer stam, weer vuur, weer echo,
en noemen chaos nu bericht.

De cirkel draait. Het lood is stof.
De stem breekt los uit elke mond.
Maar leerden wij niets van het verleden,
toen waarheid bloedde op de grond?