Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.094):

Voor de afbraak

Achter het IJzeren Gordijn
was de wereld klein genoeg
om te kunnen dragen

Grenzen lagen vast,
wegen eindigden waar
ze moesten eindigen
en achter elke muur
woonde een vorm
van duidelijkheid

Toen vielen de stenen.
De horizon schoof open
landen werden bereikbaar
mogelijkheden
vermenigvuldigden zich
als deuren zonder einde

Maar overal kunnen komen
bleek ook een val
Ik liep verder
dan mijn schaduw,
waagde mij aan de verte

richtte mijn blik op het raken
op het bereiken,
op alles wat nog buiten mij lag

En juist daarin
ging iets verloren

Want het richten op het doel
werd groter dan de weg erheen,
en verlangen werd een last
die zichzelf bleef voeden

Toch, met de val van stenen
begon iets anders
Niet een overwinning
niet een aankomst

Een uitlenen van mijzelf
aan plaatsen, mensen, tijden,
aan het onbekende

Sindsdien draag ik
minder grenzen,
maar meer vragen

En soms denk ik terug
aan die gesloten wereld

niet uit heimwee naar de muur,
maar naar de eenvoud
van niet overal heen hoeven
om ergens te zijn.