Netgedichten

netgedicht (nr. 88.329):

In Contemplatie Verzonken

Ik zit hier,
in contemplatieve gedachten verzonken.
Ze wervelen in mijn hoofd,
zonder richting, zonder bestemming.

Uiteindelijk verworden ze
tot een verdovende witte ruis,
een wereld die blijft spreken
terwijl ik wegdraai.

Waarom zou ik het geluk van vandaag
opofferen voor
de zorgen van morgen?

Dit moment is het enige dat telt,
geboren in onschuld,
voor we onszelf verliezen
aan een wereld die harder wordt
dan wij.

Een labyrint van rood lint
en vertrouwd gezag,
waar gangen smaller worden
naarmate je rechtop blijft lopen.

Is dit juk
dat ik op mijn schouders draag,
niet te vergelijken
met een doornenkroon?

Laat mij leven zoals bedoeld,
in aangeboren soevereiniteit.
Laat mensen in hun waarde,
bouwend aan wat nog beginnen kan.

Wat wij nalaten
is wat deze aarde wordt.