Netgedichten

netgedicht (nr. 88.239):

Het Spel Dat Niets Eist

Onder uitwaaierend neonlicht
was zijn blik gekluisterd
aan een illuster gezelschap in de hoek,
waar rook als mist hen omgaf.

Een laconieke glimlach
krulde langs zijn lippen,
als een jager
met prooi in het vizier.

De muziek pulseerde laag in zijn borst,
glazen vingen flarden van stemmen.
Hij bleef waar hij was —
wetend dat elke stap
iets onherroepelijks zou wekken.

Haar lach brak los als licht langs geslepen glas,
onbezorgd, maar met een randje scherpte.
Ze speelde met tijd,
alsof wachten een kunstvorm was
die zij beheerste.

Zijn glas bleef onaangeroerd.
Niet uit twijfel —
maar uit respect voor het moment
waarin verlangen nog geen richting kent.

Haar ogen maten hem
nog vóór hij sprak,
een korte stilte als maatstaf
voor zijn zorgvuldig georkestreerde lef.

Woorden vonden hun weg
langs glimlach en gebaar.
Niet om te overtuigen,
maar om te peilen
of dit spel door beiden
begrepen werd.

Zijn charisma was onmiskenbaar uitdagend
en riep een diep verlangen in haar op.
Zijn aandacht nu gericht op haar
sprankelende persoonlijkheid,
waar woorden tekort lijken te schieten.

Zij liet geen stap toe,
maar week ook niet terug.
In haar glimlach school het weten
dat sommige ontmoetingen
geen vervolg behoeven
om volledig te zijn.

Toen keerde zij zich half af,
liet haar hand langs zijn arm glijden
als een terloopse belofte
die nooit werd uitgesproken.

Hij bleef achter met het besef
dat niet elke jacht om bezit draait —
sommige prooien
laten zich slechts zien
om herinnerd te worden.