Netgedichten

netgedicht (nr. 88.247):

Wat Liefde Achterliet

Dit eens zo luchtig hart,
vervuld met geestdrift en met vreugde
Nu ontwricht door pijn en smart,
waar het zich in liefde ooit verheugde

Mijn ziel is mee gezonken,
in de donkere diepten van een oceaan
In weemoed gestaag verdronken,
en als een schip in een storm vergaan

Dit hart dat eens subtiel,
werd ontstoken door jouw wakkerend vuur
Nu gevangen in wat mij ontviel,
waar liefde langzaam verwerd tot zuur

Het gevoel is te fragiel,
om de moed te vinden en te vergeven
Veel te wankel en instabiel,
om zonder jouw liefde verder te leven

Mijn hart dat eens liefhad,
voordat het in duizend stukken werd gebroken
Nu bloedend en ruw beklad,
en voor altijd van jouw liefde verstoken

Maar dit verloochend hart,
zal ook deze tijd weten te doorstaan
En zal het vervolgens onverhard,
zoekend naar nieuwe liefde verdergaan