Alle inzendingen van René Vreulink

Er komt een tijd van rust en introspectie, waarin gemoedsrust zich stil laat vinden. Niet als antwoord, maar als aanwezigheid. Ik spiegel mij in wat is geweest, laat pijn toe zonder haar vast te houden. Wat ooit schreeuwde, mag nu zwijgen zonder te verdwijnen. Ik laat los wat mij niet langer dient, loop trager op een pad van compassie…

Soms sluit ik voor even het rumoer van de wereld buiten, dan is er die onrustige kriebel net onder mijn huid. Wanneer het lawaai langzaam oplost en de ruis uiteindelijk stilvalt, richt mijn aandacht zich op het sterven van het geluid. Mijn focus verscherpt zonder dwang of grens, waar intentie als licht mijn hele wezen omvat. Ik voel…

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan, verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop. Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting, als gids in de donkere krochten van mijn wezen. Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan, waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop. Altijd verlangend en zoekend…

Ergens vergeet een blad dat het groen is, als het zich laat dragen door de fluistering van herfst. Het verlangt naar één laatste blik, één zachte bevestiging van zijn bestaan, voor het oplost in de onvermijdelijkheid van vallen. In wijde spiralen dwarrelt het naar beneden, als een traag vloeiend verhaal dat de wintergrond met stille gaven zal…

Wat is geluk? Is het de glans van dingen — koel, gehamerd licht, een auto die als een metalen dier staat te wachten, sieraden als sterren die niets voelen, geld dat fluistert maar nooit antwoord geeft? Of leeft geluk juist in het onzichtbare, in dat stille, broze weefsel tussen hart en huid — gezondheid die je pas hoort wanneer ze kraakt,…

Ik volg een pad op het scherpst van de snede, op zoek naar een ongezongen lied — een broos staccato van ondertonen, beladen met verlies en verdriet. Een stille weg naar onbestemde plaatsen, in ontluikende onschuld gedoopt. Hier mondt een rivier van tranen uit, waarheen zij onvermijdelijk loopt. Dit is niet de wereld die ik koos als speelveld…

Verloren dwaal ik rond, mijn geest gegijzeld en gewond, op zoek naar een morgen waarin vreugde en deugd uit hetzelfde vuur ontstaan. Aan de rand van zelfgenoegzaamheid, blind voor vergankelijkheid, sta ik in een arena van schuld en spijt, strijdend zonder publiek. Mijn ogen worden canvas, mijn gezicht marmer en glas. Dromen vervlakken…

Hoor mij aan in het licht van ochtendgloren, waar ik uitkijk over onbevlekte velden. Uit gratie geraakt, voorgoed verloren, als in obscuriteit gevallen helden. Daag mij uit, als een ode aan het bestaan, vervliegend als damp in sluimerende mist. Waar gemoedsrust mij heelt, kwetsbaar begaan, in vlagen van wanhoop, voorgoed betwist. Doordrenkt…

Ik voel de vleugels van vergetelheid mij omarmen, als een warme deken op een koude nacht. Gevoel vervliegt als rook naar verre kusten, waardoor dit moment ontdaan is van pijn en schuld— een perfecte samensmelting van harmonie en ontzag, eenzaam penetrerend, doch aangenaam bekend. Maar ik ontwaak, als uit een boze droom: naakt in mijn schande…

De twinkeling in jouw ogen is als vuurvliegjes in een droom. Ongenaakbaar in jouw schoonheid, licht bewogen, zonder schroom. Een ongebreideld verlangen neemt bezit van mijn bestaan. Jouw essentie doet mij smachten naar een leven dat ik durf te ondergaan. Echo’s uit een ver verleden rafelen los als draden van een web. Een opflakkering van…

Ik voel de zachte streling van ontluikend bleek maanlicht op mijn naakte huid. Wanneer de nacht mij tot zich roept, in woordloos, verlangend geluid. Voel het kloppen van mijn hart in de diepste krochten, ontdaan van vrees en weerstand. Zie hoe de hemel zich ontvouwt, intens en vol hoop, waartegen niets is dat bestand. Flarden mist die…