Netgedichten

netgedicht (nr. 87.833):

Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop

Aan de rand van de afgrond
sta ik moe en ontdaan,
verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop.

Mijn geest is hier
een armatuur voor verlichting,
als gids in de donkere krochten van mijn wezen.

Onzeker in de schimmige
duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw
tot een misantroop.

Altijd verlangend en zoekend
naar de juiste richting,
waar mijn welbespraaktheid
hopelijk wordt geprezen.

Ik dans weemoedig voort,
met op mijn wang een traan,
en waanzin gaat hier langzaam
met mij op de loop.

Ik lever mij over aan een
nietszeggende verplichting,
totdat ik mij keer op keer
opnieuw heb bewezen.

Hoe lang kan ik deze
dystopische realiteit nog aan,
waar ik mij steeds weer afvraag: is er nog hoop?

Hoe maak ik mij los van deze
geestelijke ontwrichting,
van een wereld die ik steeds meer begin te vrezen.