Spiraal van Ontnuchterende Wanhoop

Aan de rand van de afgrond sta ik moe en ontdaan,
verankerd in een spiraal van ontnuchterende wanhoop.
Mijn geest is hier een armatuur voor verlichting,
als gids in de donkere krochten van mijn wezen.

Onzeker in de schimmige duisternis van mijn bestaan,
waar ik mij geleidelijk ontvouw tot een misantroop.
Altijd verlangend en zoekend naar de juiste richting,
waar mijn welbespraaktheid hopelijk wordt geprezen.

Ik dans weemoedig voort, met op mijn wang een traan,
en waanzin gaat hier langzaam met mij op de loop.
Ik lever mij over aan een nietszeggende verplichting,
totdat ik mij keer op keer opnieuw heb bewezen.

Hoe lang kan ik deze dystopische realiteit nog aan,
waar ik mij steeds weer afvraag: is er nog hoop?
Hoe maak ik mij los van deze geestelijke ontwrichting,
van een wereld die ik steeds meer begin te vrezen.

dystopie gevoel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 27