Netgedichten

netgedicht (nr. 87.400):

Op het Scherpst van de Snede

Ik volg een pad op het scherpst van de snede,
op zoek naar een ongezongen lied —
een broos staccato van ondertonen,
beladen met verlies en verdriet.

Een stille weg naar onbestemde plaatsen,
in ontluikende onschuld gedoopt.
Hier mondt een rivier van tranen uit,
waarheen zij onvermijdelijk loopt.

Dit is niet de wereld die ik koos
als speelveld van mijn bestaan.
Ik zoek een melodie om te bewaren
die ergens verloren is gegaan.

Mijn eenzaamheid draag ik als een nachtgewaad,
onherbergzaam, maar niet gebroken.
Mijn wil blijft mij tot toeverlaat,
nog altijd intact, nog niet verstoken.

Waar het vuur der verleiding mijn wonden raakt
in een storm van razernij,
word ik tot steen verhard en aangeraakt
door een eerloze vorm van vleierij.

Troosteloos is de ziel, al treft mij geen blaam
in de erosie van mijn zijn.
Ik volg de zuivere tonen die langzaam
een einde maken aan mijn pijn.

Ik dirigeer mijzelf in de ruimte van een lied
waar oneindigheid op mij wacht.
In de stilte van mijn onzekerheid
wordt mijn lijden zacht ontkracht.

Ik vind hier mijn opus — ontwakend, gedwee —
niet groots, niet onberoerd.
In luisterrijke velden van overvloed
waar mijn tederheid
nog altijd
ertoe doet.