Berusting in Hoedanigheid
Komt een tijd van rust en introspectie,
alwaar gemoedsrust in stilte wordt gevonden.
Altijd spiegelend in stille reflectie,
een inzicht in pijn, echter tijd heelt alle wonden.
Ik laat los wat mij niet langer dient,
zacht dravend op het pad van compassie.
Waar ik ontmoet noch vijand, noch vriend,
altijd op zoek naar de bron van agressie.
Opdat ik dit grondig uit kan wieden,
de wortel die alles corrumpeert, nu ontbloot.
Het heeft in mijn rijk niets meer te bieden,
het deert mij niet meer — het hart is te groot.
Ik vind een onbetaalbare troost,
in een verstilde berusting van hoedanigheid.
Een gevoel waarop kan worden getoost,
wanneer zelfbeschikking zich onthult in waarheid.
Geplaatst in de categorie: individu

Er is 1 reactie op deze inzending:
Ik zie jou alleen niet zo gauw
zacht draven (hoe gaat dat?)
op het pad der compassie -
dat zie ik eerder een kapelaan of diaken doen.
Draven op het paard der compassie komt m.i. qua beeldspraak beter uit...