Het Sterven van het Geluid

Soms sluit ik gewoon even het rumoerige lawaai uit,
en voel ik een verlangende kriebel onder mijn huid.
Wanneer de ruis van de wereld uiteindelijk stilvalt,
is mijn focus gefikst op het sterven van het geluid.

Mijn aandacht versterkt, onverbiddelijk en onbeperkt,
waar het licht van mijn intentie mijn hele wezen omsluit.
Het gevoel door zachte vleugels te worden gedragen,
waar de wind mijn wangen liefkozend streelt; geluk ontspruit.

Voor heel even voel ik de wereld niet meer,
er is alleen nog zelfbewuste wijsheid.
In de stilte, mijn zelfgecreëerde oog in de storm,
voel ik niets anders dan volmaakte gelukzaligheid.

Het is mijn fort, mijn kasteel, mijn toevluchtsoord,
alwaar ik mij te allen tijde terug kan trekken.
Waar het nietsontziende lawaai je dagelijks verdooft,
totdat je genoeg hebt en denkt: laat alles maar verrekken

geluk meditatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 21