Netgedichten

netgedicht (nr. 88.069):

Wintel

Maagdelijk puur, frisse winterkou,
vlokjes poedergeluk uit de hemel
De witte deken van sneeuw,
keer op keer bruut vernederd
Overheen gelopen, schoenafdrukken als stille getuigen,
gele slushpuppies als onbeschaamde schandvlekken van hondjes en kornuiten
Grote poppen, kleine poppen, ooit wit, langzaam smerig
Strak natuurijs, maar wakken op de loer
Maagdelijk puur, maar nooit voor lang,
die lange winter, veel te lang
Haal die ‘r’ uit de maand, misschien in plaats ervan een ‘l’?
Jawel!
In Decembel en Januali schijnt de zon immer fel