De reling trilt nog van de laatste golf tegen de steiger. Een jas hangt over een leuning alsof de drager even weg is. Rook van de veerboot blijft hangen tussen de lantaarns en het water. Niemand stapt aan.…

Niet louter in mijn hoofd spelen herinneringen, buitelend, verspringend, af en toe schakelend. Mijn lichaam kent het doorleven in cellen van ervaringen, een tot in mijn nerven ondervinden van paletten vol emoties. Mijn leven is geen gaan over paden of betreden van gewoon plaveisel, evenmin van wegen waaraan het aan onderhoud zichtbaar niet…

dit is wat we zien dit is wat we willen bedoelen daar zullen we het mee moeten doen vandaag geen wonderen niemand die jonger wordt geen doden die ontsterven geen oorlog die stopt nergens gouden bergen hier langs dit pad met begroeiing van honderden van duizenden voorgangers vertrokken naar een ouder verleden dat steeds wijkt…

De tong kruipt over de droge wang en proeft zout dat niet van de regen komt knorgeluid in de keel waar geen haan meer kraait alleen het kuiken dat zichzelf kust tot het vel scheurt Stof van de stad vult de neus waar ooit koren stond nu distels en graven van jongens die ik zelf heb getekend met vieze nagels de koning eet zand en wacht tot…

Drie steentjes lagen op de vensterbank. Ze rolden. Hard. Naar beneden. Kapot. Ik pakte lijm. De lijm droogde. Te snel. Er bleef een snavel. Aan een poot. Buiten tikte iets. Tegen het glas. Ik deed de ruit niet open. De steentjes lagen stil. Net anders.…

Zout bijt in de open wond van mijn palm terwijl de branding steen tot gruis maalt Haar schouders stonden vast als basalt tegen elke golf die mild op mij brak ik duwde het warme water terug en hield de maalstroom die nooit week Gerookte zalm en ui vullen de kamer brood kraakt tussen tanden ik zit op de koude vloer handen open tot de honger…

nu ik erover nadenk weet ik wat jij ervan vindt dan kijk ik omhoog naar adembenemende wolken en, alsof schoonheid verbindt ben ik dichterbij dan ooit zijn we samen onze hemelboog…

Jong licht giet zich over de huid die trilt van kleur waar landschap en lichaam samenvloeien in warme golven en de Bosweg kronkelt door het groen vol zonnige tinten terwijl houtduiven hun vleugels slaan in de heldere lucht Een golem rijst op uit de leem van vergeten dromen en stapt naar Atlantis dat gloeit onder de kim van water met schuimende…

In het dal staat de abdij bijna verborgen. Een oude melkkar tut voorbij de muren, brengt stilte aan de deuren in plaats van melk. Dieper dan het pad opent zich een ravijn. Op de bodem openen zich bloedbloemen, rood en wonderlijk zonder gevaar. Ik zeg nee tegen de haast van het verkeer. Eén maat rust, brood gebroken zonder woorden. De dagen…

vergeet niet door te pakken met het krommen van een boog om aan te leggen voor gelijke afstand, liefst rechthoekig aan de zuivere zijde van het gelijk of de gedachte daaraan op het punt waar onze lijnen onversneden kruisen, doch evenwijdig aan een gemeenschappelijke richting zodat het voorkomt alsof het werkelijkheid lijkt door…

Kindje dat op blote voetjes speelt met wind die nergens blijft, lach maar zoetjes, kom maar dichter — vraag waar alles van vandaan drijft. Weet gij waar de wind geboren is, waar de dauw zich openvouwt? In je ogen, stil en zuiver, ligt een antwoord dat niet wordt genoemd. Kindje, vrindje, lach mij toe… ik weet niet of ik het vind, of de wind…

Wij waren één, wij waren twee, wij namen onszelf overal mee. Ik zocht in jou wat ik verloor, jij hoorde mij, maar hoorde door. Wij moesten weg, wij moesten gaan, om ooit volmaakt bijeen te staan. Geen hand die houdt, geen hart dat vraagt, geen liefde die zichzelf belaagt. Logos zwijgt en Tao beweegt, de berg staat stil, de wind veegt. Wat ik bemin…

we gaan de tuin aanharken de ramen nogmaals zemen het leven leiden dat we opdelen in herinnerbare stukken als vergezichten met foto’s vastgelegd souvenirs, geboortekaartjes, geuren we bladeren door fragmenten stellen ons nogmaals de vraag -gaan ter tafel en vergeten de namen…

in dromen reiken sterren en bomen elkaar de hand, ze schuiven aan bij de dis van een groter geheel spreken is voor later zegt de kruin tegen de staart van een vallende ster hun ogen breken schimmen en gedaantes maken elkaar het hof, het universum raakt geen einde en begin op deze aarde nestelen woudreuzen als bewoners van verre…

nu vele gedachten bij vlagen over goedlachse zandgrond gaan die bij het breken van dagen en momenten in slagorde staan is er sprake van spiegeling van vliegden en grondverzet met blik op wijde omgeving in elke richting een breed palet om in een ver achterland te helen moet ik contouren bewaken door een huid te strelen zonder aan te raken…

toen je ernstig ziek werd, kwam de hele familie langs met ovenschotels, groenten van de markt, en met verhalen over iemand die dezelfde ziekte had gehad ikzelf deed het zware werk, niemand vroeg of het wel uitkwam of maakte een afspraak in hun agenda niemand wist wat nodig was, mijn roestvrij binnenwerk werd er best week van buiten rijdt…

het kan verkeren er is nog iets glad te strijken iets te langspelen op ‘t freesvlak van grieven overdwars -kort door de bocht…

dan is er een tuin een gaard vol lover als kennis van zaken de tuin is niet ommuurd en daarom erg dichtbij voor de tijd van het jaar de tuin ruikt niet naar volslagen oude boeken ook niet naar glas zolang dit reukloos is dit uur lijkt meer op ‘n kalme schaduwzee, op aarde onder een stolp uit deze muurloze tuin kan ik niet ontsnappen…

jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen japon dat aan jouw adem kleeft en de sierlijkheid waarin het verlangen zichtbaar in je leeft, draag ik voor uit het boekwerk en lees hoe dit intiem gebeuren was geweest het podium graaft in lege graven dit alles droomt zich in wegen door landschappen die ik vrees, het verstilt de nacht en avontuurt…

dit is het punt tussen twee verre kusten halfwaarde van herkenning met oog tot oog de weg naar erkenning zonder wederkeer in gezamenlijke nadering elkaar te ontmoeten aan te raken halverwege…