Vroeger was mijn naam een zegel, een klemtoon onder wat ik maakte. Zodat de wereld wist: dit is van mij. Ik hield woorden vast als iets wat kon worden afgepakt. Nu is mijn naam een baken. Ik zet hem onder de pijn, onder lentedagen en modder, niet om te bezitten maar om zichtbaar te blijven. Mijn hand rust op het papier. Inkt volgt…

de kamer is niet meer zoals die was toch is dit de plek, geografisch gezien hier staat nog wel een lege fles het glas is verdwenen met de adem die glinsterend naijlt op de muren het raam is gevuld met lucht en vogels al het andere is hoorbaar in gedachte er is maar één doorgang met deur de schakelaar maakt het verschil aan of uit, gebroken…

In ’t schemerlicht van dauw-doorweekt gras, waar spinrag glinstert als zilverdraad gesponnen, luistert de aarde naar een verre stem, die fluistert door de blaren: “Kom, sta op en ga.” De wind draagt geur van wilde tijm en natte klei, raakt mijn wang als vinger van een oude vriend, en in dat zachte strijken voel ik het trekken…

De regen geeft de bladeren glans, de wind geeft de bladeren spraak, de zon geeft de bladeren kracht, de herfst maakt de bladeren dood. De herinnering geeft mensen glans, menselijk contact geeft mensen spraak, spijs en drank geeft mensen kracht, het verloop van tijd brengt de dood. Het groene gras overgroeit het graf, de  regendruppels voeden…

In de laatste greep van nacht, nog koud als marmer op mijn huid, voel ik hoe dauw mijn vingers kleeft, plakkerig en kil als tranen die niet vallen. De aarde ademt traag, een zucht die door mijn borstkas glijdt, en in die stilte proeft de lucht een bitterzoete smaak van mos en oud verdriet. Dan flitst een schaduw voorbij – wat was: een…

Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik, kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer. De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt, en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne. Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken, zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…

Deze dagen dwaal ik vaker door woorden, door nauwe stegen van letters, op zoek naar een woord dat ooit door mijn aderen stroomde, een boek dat de slaap terugbrengt in mijn ogen. Ik loop door de verzen van Ferdowsi, en rust daarna in de schaduw van de poëzie van Forough Farrokhzad. Ik trek langs de straten van Nederlandse dichters…

welkom tijd voor doorbraak en gesprek dichtbij, niet alleen een geschiedenis steeds scherper nagelaten volgens karakteristieke loop een vondst geniaal verloren een terugweg om blikken op te werpen ons te verliezen als overwinteraar nog wel…

gloedvol licht, geel gevangen boven weilanden en bossen argeloze mist als adem en klamme aarde zonder begrip dit licht rust dun op gras en takken nergens ‘n einde om aan te beginnen zodra het oog geen grens meer vindt wordt kijken een vorm van zoeken dan vergeten we richting en noemen dat rust daarom, dit is geen plek maar een toestand…

Ik dacht de winter weg. Mijn geestesblik richtte ik vooruit, kwam in een sfeer van behaaglijkheid. Het oor in mijn geest nam vogelgezang waar, gaf mij verbinding met gevleugelde vrienden. M’n geestesgevoel ervoer een briesje, deed mij licht huiveren in dunne kleding. Geestesreuk in mij snoof frisheid uit de lucht, merkte verschil met…

Mijn open brief van gisteren à la Joan Derk van der Capellen ("Contraminische Baernsche Plooierijen" genaamd) heb ik inmiddels eigenhandig en -standig, dat wil zeggen zonder een sprank der welbedoelde gemeende intenties verloren te laten gaan en zonder tussenkomst ener hovaardige anonieme instantie die nog altijd geen inhoudelijk…

Ik zit hier met ogen gesloten, mijmerend tussen tijd en stilte, waar de wereld slechts voor even naar de achtergrond wordt verschoven. Een stil moment van bezinning vat vlam in vurige aandacht, waar mijn gedachten vervliegen en zorgen worden losgeschoven. Ik volg aandachtig mijn adem, verzetsloos op en neer bewegend in diepe halen van…

Een gheneughlycke nochtans scabreuzelijke minnekozerij in een scharlakenpaarse krokus- en paardenbloemenwei Zie hen dan gloedvol, vol vuur  en vurig als een furie onstuimige strofen in golvende patronen  opgaand in vlammen  losgaand in wisselende hoogspanning  van tegendraadse antipoden zonder meer uitzonderlijk eigenzinnig…

"Wonderen of geen wonderen, vertaald of niet geparafraseerd danwel wederom vertaald," zo sprak Martinus Nijhoff, over zijn graf heen: EENIEDER VAN U moet maar kijken hoe hij over mij schrijft over de jongen en het kind dat ik ooit was eenieder is vrij in zelfgekozen vorm in onze taal te schrijven Zo ook over mijn alter…

Aan de rand van mijn bewustzijn herken ik onaangeraakte dromen die bevangen in desillusie wervelen als een razende tornado Onaantastbare naakte fantomen beschimpen mij ongenadig door mijn angsten bloot te leggen, diep genesteld in mijn wezen In een draaikolk van bevroren beelden waarin alles verloren lijkt, zoekend naar een verborgen…

strijk tegen haren, in weerwil en over hoornige huid leg stil en zeg voort sta op, droom, vergeef en blijf liggen blijf liggend liggen zonder te weerhouden tast door zonder te schaden sta daarna nogmaals op nu met vaste hand en opgeheven hoofd herhaal dit zonodig zonder in herhaling te vallen…

ploeterend met de fiets aan de hand krakend over een dood spoor van gewiste paden langs grauwe geknotte wilgen en sneeuwpoppen met geknakte, geheven armen in overgave sneeuwvlokken sneuvelen op vaalbruine hazen vluchtend door de ochtendschemering over schrale akkers hun legers verlatend als deserteurs het ijzige front voordat de kou…

Hoogmoed spreekt met verheven stem, gesluierd, maar scherp genoeg om te snijden. Van lippen vallen woorden, zwaar van minachting, en blijven even hangen in de lucht. Niemand antwoordt. De ruimte blijft onbeweeglijk staan. Nogmaals klinkt de stem, harder nu — maar slechts stilte draagt haar verder. Dan breekt iets wat geen geluid maakt…

Er valt wat water op haar rechterbil, terwijl ze een dun touwtje gaat knopen; haar linker wil ze achter een washand dopen, al doet de hand niet wat zij zo graag wil. Op die ene plek moet een rivier stromen, de grond wieden, haar ermee verrassen; en de zee de zilte kust laten wassen, zelfs al moet ze van het knopen bekomen. Haar land is weelderig…

Met dromerige gedachten ga ik naar het strand, waar de sterren nog schijnen en het café open is. Binnen drink ik bier. Ik voel dat ik wacht. Alles keert terug van verre wegen naar hier, waar haar lange haren een bergketen waren, een toevlucht voor eenzame sterren. Ik kijk om me heen en zie haar staan op de drempel.…