Netgedichten

netgedicht (nr. 89.350):

Functionele ziekte

Ze kwam niet plots.
Niet als een ramp
waar mensen bloemen voor sturen.

Het nestelde zich langzaam in mij,
alsof mijn lichaam
ruimte had vrijgemaakt
voor iets dat mij zou vervangen.

Bewegen voelt
als onderhandelen.
Ademen als arbeid.
Opnieuw wakker worden
om toestemming te geven
aan een dag
die mij niet wil dragen.

Het lichaam reageert
alsof ik een indringer ben
in iets dat ooit van mij was.

Mensen vragen hoe het gaat
op een toon
die snelle antwoorden verwacht.
Hoe vermoeidheid net
geen tweede persoonlijkheid werd.

Niemand ziet het echt.
Pijn zonder bloed
maakt mensen onzeker.
Ik leerde zwijgen
op een functionele manier.

Het voortdurende besef
dat ik nooit nog spontaan besta.
Alles gebeurt
met berekening,
met aanpassing,
met verlies.

De wreedheid hieraan is
hoe snel mensen wennen
aan jouw trage verdwijnen.