Alle inzendingen van Akbar Ilbegi

Zij zit naast me en houdt met één hand de andere vast. Dan wil zij zeggen hoe het hier voelt, in een ander land, in een ander huis. En wanneer de doden in haar dromen tot leven komen, hoe voelt het om aan je droom te denken? Zij wil het zeggen — zonder woorden. **…

Ik lig alleen, mijn gedachten zwaar van herinnering. In een miniatuurkamer is de nacht doelloos dolen. Elke gedachte vaart haar eigen koers. Ze bedoelen het goed maar vinden geen gehoor. Sneeuw valt alleen voor mij uit een wolk aan het plafond. Met oogleden, zwaarder dan gedachten, slaap ik onder de sneeuw. **…

In de stad gaan de lichten één voor één aan. Gelukkig achter het koude decemberraam staat mijn cipres er nog. Ik kan kijken, wegzinken, en blijven in mijn dromen. **…

Nog ben ik hier, hoor ik het schateren van kinderen, zie ik jouw natte jurk aan de waslijn, zacht zwaaiend als een gelukkige bruid. Nog ruiken jouw handen naar tarwe, en jouw kus heeft de smaak van brood. Nog steeds kan ik jou mijn tarwe, mijn brood noemen. ***…

Ik moet opnieuw bedenken wat het betekent lief te hebben, wanneer zelfs de dictator zegt: “Ik hou van mijn volk.” Achter mijn oogleden ligt een berg van afstand. Toch adem ik nog steeds met de woorden, en ik dicht. Het leven is mooi omdat ik het woord heb. Maar als ik terugkijk, zie ik hoe diep ik het leven was vergeten. **…

In de echo van oude woorden leeft nog altijd het beeld dat vlinders verbranden in de vlam van liefde, dat meisjes van veertien de volle maan zijn in de hemel van mannen. Ik was een vlinder. En toen ik vloog, wierp ik mij tussen nieuwe woorden, in het diepe, om te ontsnappen aan het vuur. De roes van het verleden trilt na in deze…

In deze middernacht glijdt mijn hand van borst naar borst, terwijl jij, half dromend, nu en dan fluistert: O, mijn konijntje, je speelt als de nacht valt, omdat de slaap je niet vinden kan. En ik laat het toe, omdat ik geloof dat liefde lijden is. Buiten tikt de regen, een zacht wiegelied voor het konijntje dat stil op jouw buik…

In Groningen, dan weer in Utrecht of Amsterdam, zoek ik jou op. In elke stad denk ik je te zien. Maar als ik nader, ben jij het niet. De kille wereld vraagt om perfectie, zoals ik verlang naar straten en pleinen gevuld met jou. En ja, ik werd bang toen je eens zei: wie vandaag nog leeft, kan morgen al dood zijn. ***…

Zoals altijd dwaal ik af tussen de woorden, alsof ze het laatste zijn dat me nog vasthoudt. Een stil stel uit Suriname zit tegenover mij. Hun zoontje doet me denken aan de jonge koning van Nederland, maar dan met een donkere huid. Hij weet niets, denk ik, van het verleden dat hem achtervolgt. Hij draagt de zon met zich mee in…

In de zomer wandelen we bij zonsondergang, langs koeien en paarden, stil grazend wolken uit de blauwe hemel. Elke dag lopen we samen rond het Roege Bos. Soms fluisteren we over onze herfst en vragen ons af: op welk land zullen wij vallen? Gisteren, onderweg naar huis, struikelde ik plots en viel zacht in de bladeren. Ze hielp…

Wind. Tarwearen richten zich op. Ik zie mijn schaduw een sikkel. *…

Een gevluchte dictator schrijft poëzie over zijn eigen lijden. Hij wil zich dichter bij het volk voelen. Ik draag mijn kroon, schrijft hij, op mijn schouders, als een huis waarin ik woon. Ik heb mijn eigen God. Voor de spiegel spreekt een stem in zijn hoofd: Elk huis dat gebouwd wordt, zal ooit instorten. Elke dictator die oprijst…

Twee oude mannen op een bank in het park. De een legt zijn hand zacht op de schouder van de ander, met een glimlach. Misschien is het slechts een teder gebaar, of liefde die nooit mocht bestaan, of misschien een metafoor voor eenzaamheid. De zon van de middag strooit haar laatste licht over hun wazige gezichten. ***…

Ik zet mijn computer aan. Ik wil schrijven in de taal van mensen met een koning, met dichters als Rutger Kopland. De zon, het zand, de zee. Mijn vrouw smeert mijn huid in. Op nu.nl staat geen goed nieuws. Misschien ben ik de gelukkigste vluchteling. Ik ben dankbaar dat ik oud mocht worden in de Nederlandse taal. Met moeite sta ik…

Het is oorlog. Zelfs de vogels lijden. Van honger vallen hun vleugels zwaar naar beneden. Ze kunnen nauwelijks nog vliegen. Je tast in het duister over wat er is gebeurd. En je kunt niets doen. Op tv maakt iemand zich zorgen: ‘Ik ben bang dat ze straks uit de lucht vallen. Op mijn kinderen.’ ***…

Er hangt een spiegel in de hal van mijn hart. Daar zie ik mezelf, te jong, met ogen vol golven. Hij fluistert, als een vreemde: laat mij zingen, geef mij mijn droom terug. Hij kust mij, zoals ik ooit mijn vader kuste. **…

Ik zie mijn moeder in de tuin. Ze staat daar, kijkt me aan alsof ze niet beseft dat ze gestorven is. Haar stem weergalmt tussen de bloemen: ‘Waar ben je, lief kind, waar ben je?’ En ik, in stilte, pak mijn koffer voor de terugreis, al weet ik niet meer waar haar huis is.…

Ik greep jouw hand, vast in de mist vol verborgen wolventanden. Onze ogen kenden de nacht, maar niet de weg naar vrijheid. Noch gebed, noch poëzie kon de angst tot zwijgen brengen. In de duisternis fluisterden we elkaars naam, een klein verzet tegen het moment waarop de wolven ineens ons zullen terugroepen.…

Daar, rennen engelen, door de mist. Ik zie wat niet echt is. Terwijl ik galoppeert op de groene vlakte alsof ik een paard ben: vrij, ongetemd.…

Elk woord is zwanger van een nieuw gedicht. Wanneer je in de verte kijkt druppelen woorden uit jouw ogen. Als je verliefde gedichten wilt nodig mij dan uit in je bronnen. ----------------------- Noachs Kat, 2000.…

Zij is het leven vrij van vrijheid de tijd vrij van dwang. Zij is het begin het symbool van onuitputtelijke versheid zoals water en het water de moeder van God. Hier drijft de geest van Mahsa op het water. hoewel het water een woord is, zoals de hand bij de hand huid op huid door liefde.…

Ik ben hem verloren in mijn land plotseling heeft een hand hem opgetrokken, ik heb hem boven even gezien als een licht. Toen hij weer van boven naar beneden viel, hij was hem niet hij was nog steeds kwijt. Hier in Amsterdam ineens zie ik hem weer. We lopen naar huis hand in hand ik zal hem nooit meer los laten.…

Soms zoek ik in mijn droom naar een woord en ik weet dat het niet bestaat ik kan het niet toveren Soms zie ik iets dat ik zoek ik leg mijn hand erop ik voel het zacht, zacht als licht als liefde meer als licht Ik word wakker en ik zie het licht, liefde, ben ik wakker? ik twijfel.…

Als wij samen oud worden, zeg ik, worden wij gelukkig, als twee kinderen, verliefd op elkaar, op het etmaal, op de herinneringen op de eerste slaap, weet je nog, op het allerlaatst, op onze dood. Gisteren droomde ik, zegt zij, dat mijn lichaam dood was, zwaar als een steen, mijn handen als wormen, zogen bloed uit mijn tong uit mijn schouders…

Ik schrijf een stoel onder je naam zodat elke mens die komt erop zal zitten zitten om te leren opstaan.…

In de schaduw van mijn gedicht drink ik wijn het is herfst de woorden vallen. Ik zing: ‘Oh, was er in mijn vaderland maar zulk een schaduw.…

Nu moet ik me iedere dag verliezen in altijd dichten zoeken naar die gelukkige blik van mijn vrouw die toen achttien jaar oud bijna een tiener moeder was. Nu reis ik iedere dag langs de nevelige dagen opzoek naar die blik.…

Ik schrijf regen regen regen regen totdat de zee stroomt tot aan onze hoofden toren tot aan onze maan. Ik schrijf de aarde als een traan op de wangen van God.…

De kat draait om de vissenkom de vis zwemt zorgeloos in een stuk zee. Ik denk dat de vis de schoot van de zee is vergeten. Het is nacht ik zwem net als de vis in een stuk zee.…

Een vlinder cirkelt om de lamp van mijn kamer. Wanneer ik het licht uitdoe verdwijnt de vlinder op zoek naar een andere lamp. Ze trekt een gekleurde streep van verlangen op mijn vermoeide ogen.…