Netgedichten

2010

netgedicht (nr. 86.447):

Een dictator dicht

Een gevluchte dictator
schrijft poëzie
over zijn eigen lijden.
Hij wil zich dichter
bij het volk voelen.

Ik draag mijn kroon,
schrijft hij,
op mijn schouders,
als een huis waarin ik woon.
Ik heb mijn eigen God.

Voor de spiegel
spreekt een stem in zijn hoofd:
Elk huis dat gebouwd wordt,
zal ooit instorten.
Elke dictator die oprijst,
zal ooit vallen.

Neem dit nachtelijk gewauwel
niet te serieus,
fluistert hij verder.
Ik moest iets schrijven
voor mijn volk.
Misschien herinneren ze me,
op een slapeloze nacht.

O, mijn volk,
nu is het tijd
voor vergeving.
Voor liefde.

***