Het is herfst in Amsterdam, de vogels verlaten de stad. De oude wijken lijken rustig, de dag ligt weer op zijn gat. De vroege avond dwingt tot zoet verlangen voor degenen die niets hebben, dat staat geschreven in de zwijgende boeken die liefdeloos wachten in de stille boekenkast. Kijk naar de lantaarns die vroeg aangaan bij de Magere Brug.…

een woestijnplant die maar net in leven blijft eenzaam groeiend onder Gods oog na dertig jaar heel kort grote witte zalig geurende bloemen opstaan ondergaan ondergaan opstaan niets meer en niets minder…

Je bent eenzaam teruggegaan naar die nuchtere schaduwen de echo van een illustere hoer in de hotelkamer van het ruwe land Je drinkt nu goedkope rode arbeiderswijn in een kamer die naar as en oude mannen stinkt. Zij eist luidruchtig dat je haar purperen liefdestalen spreekt alsof een eenvoudige man zijn eigen goden zomaar kan verruilen…

Alleen in stilte van het zijn, proberen te verwoorden wat geschiedenis in leegte schreef. Zelfgekozen schemeringen, tekeningen van de avond. Jezelf in kleur bevrijden en genieten van de eenzaamheid; schepen bevaren op papier de oceanen van het hart. Gedachten voeden het gemis. Proberen is begrijpen hoe de stille schaduw overbleef.…

De dood speelt geen theater met de stilte zeg maar niets meer, nu is het bittere ernst. Alles wat er toe deed is verkeerd gegaan alsof de heimwee met het vergeten speelt en liedjes kantelen door de aai van de wind. De herfst kent nu zijn eigen heilzame rust je slaapt niet, je bent niet herrezen je zweeft ergens kalm en sereen in de versteende…

Het duister kruipt een worm in blinde schaduw mijn hand versteent rond een verloren woord ik beef en poog terwijl de takken klagen mijn woede wordt door niemand hier gehoord Eenzaamheid als herfstwind in de bomen het koude blauw omringt het zwarte pad de angst van God is in de nacht gekomen een dode vogel in het kille verdorde gras In het…

De buren komen steeds dichterbij Uit de flat en van de huizenrij Met koffietje pannenkoek en babbel Gooit het heil leger eenzaamheid te grabbel Aanzien of geld speelt hier geen rol Lekkernijen warmte alles zonder tol…

========== =============== het vlees ligt over de botten en ze hebben er hersenen aan toegevoegd, en een enkele keer zelfs een ziel, en de vrouwen smijten met vazen tegen muren, en de mannen drinken te veel, en niemand vindt de Ene, maar blijft zoeken, van bed naar bed klimmend, vlees hangend over botten, en vlees zoekend dieper dan…

Je probeert ergens voor de duidelijkheid jouw volle aandacht op te richten een verloren brief, een weggelopen liefdesaffaire gebarsten lippen van een eeuwenoud standbeeld die uitgehakte glimlach van vergane gloriedagen en het lukt je niet om op te staan, tegen de wind in want de marmeren schouders zijn van een dode vriend en de afgebroken…

Je lieve woorden hang ik buiten op, ze verzachtten mijn donkerste dagen. Dat de muur jouw naam niet draagt, blijft een strop; in mijn kerker schuilen nog wat vragen. Tot nu heb ik kruimels, roestig bestek, waarmee ik mij niet meer kan vermaken. Het duister voor de tralies maakt mij gek; ik wikkel hem het liefst in een laken. De muren blijven…

hij vraagt niet als zij in het voorbijgaan een eiland van louter schapen ziet het diepblauwe water naar zilvergrijs verschiet hij kijkt niet als zij in het voorbijgaan de lucht van hemelsblauw dan rozerood naar ultramarijn verschuiven ziet hij praat niet als zij in het voorbijgaan naar een verdwaalde stormvogel wijst twee kleine valken en…

De slordige angstwoorden op de potloodmuur vervagen maar de angst dat stilte onheil brengt wordt groter en eenzamer in het gedoemde alleen zijn de klok en het duister als boezemvriendinnen van de onzekere toekomst geen zware stappen geen literaire plicht geen loze antwoorden of zotte vragen maar altijd eenzaam in die nachten niemand…

Hier, in de cel zie ze spoken bloemenmelkers en bevers schapen in nood je hoort ze breken in de binnenkamers wegdromers of wandelslaven regen van papiersnippers die het hele jaar rond ook hier vallen in onderschatte droomfases daar raak je stilte kwijt Vervang de doorgekookte kool en denk, gok stop of schud of houd voet bij…

onvoorbereid op deze winter knarsen vernielde dromen in broze handen beschroomd licht schuift tussen haar en de wereld zij gaat niet dood niet dood aan barrevoets lopen zij sterft alleen in verloren tijd…

Een stille echo in bodemloze diepte heeft mij leren zwijgen over het noodlot dat tergend sloom over de aarde kruipt in een zwijgzame toekomst leer ik leven met mijn tekortkomingen in dit aardse bestaan en ik hoef geen sigaar uit eigen doos of een stropdas die mijn uitzicht wurgt ik laat mijn eigen rookwolken verwaaien en dans in zomerjurk…

De kamer blijft donker, het scherm geeft licht. Een pantser van pixels, een masker van glas. Je bouwt aan een luid en onfeilbaar gezicht, maar herkent in de spiegel niet wie je was. Kijk hem swipen. Kijk hem hopen. Op een klik, een hart, een teken. Maar de stilte in de kamer is al uren niet geweken. De tijdlijn pulseert met een dwingende…

Zittend in de ochtend zon. Liggend op de maan, daar ergens tussen mars en saturnus. Rozen ruikend naar zomerbries, violen vullende kleuren om doorgaande gedachten te onderdrukken tot enkele rijstkorrels. Waar ging ik de mist in? Zelfs god zou het niet weten. Acht, ‘t zal. Spiegelbeelden reflecterend vol emotie zonder enig gezicht denkend…

Was het een moment van verbinding waar jij je oorsprong vond? Werd je ik je ik op het moment van samensmelting? En wat eraan voorafging? Was dat al deel van jij? Je vraagt je af waar het ooit begon. Wat is die diepte in je hart? Waar komt het groot verdriet dat in je huist, als wind die ook niet altijd waait, vandaan? Waar…

Ik zit in een kamer vol met mensen, ken er geen één — die tegenover doet denken aan Dahmer Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein? Ik durf niet te praten, mijn mond zit dichtgelijmd. Ik weet dat ze me haten, ook als ik ze slijm Ligt het aan mij, ligt het aan die, ligt het aan mijn brein — ligt het aan mij?…

In onbeweeglijk evenwicht ligt mijn ik stil te wachten in een bed geschikt voor dromen ergens in de koude stadsbuurt omdat jij ooit terug gaat komen ik weet nog niet hoe lang het duurt je weet dat mijn naakte ziel zich ernstig zorgen maakt maar eenzaam gaat het leven verder ik speel een beetje met mijn gedachten om het wachten te verzachten…