Alle inzendingen van Mierdelel

Schipperend tussen hoop en vrees, tussen wat had kunnen zijn en wat langzaam van mij wegdreef. Trotseerde ik stormen, die allang waren gaan liggen, maar in mij bleven woeden. En toen eindelijk ook daar de stilte viel, bleven slechts de opengereten littekens, de oude wonden die opnieuw bloeden. Ik heb de liefde in mij vermoord, ik moest…

Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek van houden van, van liefde zonder schroom, van intimiteit, seksualiteit en erotiek, van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon. Waarom tonen wij slechts destructieve haat en haar vazallen, voor wie wij allen knielen? We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad met bommen, die kraters slaan in onze…

Wee U, heerser van Nilflheim, op Koning Winters troon. Die ijzige kou ons deel deed zijn. Hij die Ra in het gezicht spuwt. Die de zon deed wijken, als ware Hij de warmte gruwt. Gij demon van wanhoop en duisternis, die het zonlicht smoorde! Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis. O Gaia, Moeder Aarde, geef ons hoop en leven. U, die de…

Meisje, ooit stond je daar, eenzaam en alleen. Een schoolplein vol gevaar. Gehuld in een jas, helblauw. Broodtrommeltje in de hand, al gedreven in het nauw. Donker haar, krullend lang. Ineen gedoken, voor iedereen bang. Arm kind, zoals je daar stond, voor mijn ogen. Genageld aan de grond. Woorden kunnen messen zijn, ik was de bijl…

De zon die geen huid meer warmt, die alle kleur in grijs heeft doen vervagen. Slechts nog sprekend tegen de stilte, muziek die geen lading meer kan dragen. Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw, geen emotie. Geluiden verstommen zacht. Het verval van pijn in de leegheid van de kilte. Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…