6 resultaten.
Ode aan de zon.
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
83 Heil U, koperen ploert.
Mijn goudgele Dominatrix,
die mij met haar stralen beroert.
In haar warmte zwelg ik.
Naakt lig ik voor haar,
algehele overgave. In lust
lig ik verwelkomend klaar.
In haar warmte, in haar rust.
Zielenheil, eerder nog zo broos,
wat zo pril pas in maart weer begon.
En nu aan de hemel, zo hoog, belangeloos.
Ik hou…
Voor zij die streden.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
129 Hoor mijn loflied
over diepste verlangens,
seks en perversie,
over BDSM en kink.
Over connecties,
een vanilla
vreemd.
Hoor mijn zwanenzang,
over leven en liefde,
de onvermijdelijke dood
en de invulling,
schaamteloos,
trots,
open.
En als de muziek stopt,
dan was ik wie ik was,
zonder opschmuck.
De wereld vreemd.
Een vrijheid
bevochten…
Over kinderen, liefde en dood.
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
235 Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek
van houden van, van liefde zonder schroom,
van intimiteit, seksualiteit en erotiek,
van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon.
Waarom tonen wij slechts destructieve haat
en haar vazallen, voor wie wij allen knielen?
We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad
met bommen, die kraters slaan in onze…
Winterdepressie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
235 Wee U, heerser van Nilflheim,
op Koning Winters troon.
Die ijzige kou ons deel deed zijn.
Hij die Ra in het gezicht spuwt.
Die de zon deed wijken,
als ware Hij de warmte gruwt.
Gij demon van wanhoop en duisternis,
die het zonlicht smoorde!
Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis.
O Gaia, Moeder Aarde,
geef ons hoop en leven.
U, die de…
Meisje van weleer
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
984 Meisje, ooit stond je daar,
eenzaam en alleen.
Een schoolplein vol gevaar.
Gehuld in een jas, helblauw.
Broodtrommeltje in de hand,
al gedreven in het nauw.
Donker haar, krullend lang.
Ineen gedoken,
voor iedereen bang.
Arm kind, zoals je daar stond,
voor mijn ogen.
Genageld aan de grond.
Woorden kunnen messen zijn,
ik was de bijl…
Stil gemis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
261 De zon die geen huid meer warmt,
die alle kleur in grijs heeft doen vervagen.
Slechts nog sprekend tegen de stilte,
muziek die geen lading meer kan dragen.
Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw,
geen emotie. Geluiden verstommen zacht.
Het verval van pijn in de leegheid van de kilte.
Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…