Netgedichten

netgedicht (nr. 88.593):

Over kinderen, liefde en dood.

Waarom verhult men zo fanatiek de dynamiek
van houden van, van liefde zonder schroom,
van intimiteit, seksualiteit en erotiek,
van een connectie, zo diep. Zo heel gewoon.

Waarom tonen wij slechts destructieve haat
en haar vazallen, voor wie wij allen knielen?
We tonen dood, vernietiging, de geweldsdaad
met bommen, die kraters slaan in onze zielen.

Is dit alles wat een kind mag horen en zien?
Vertel mij: waarom heeft de liefde afgehaakt?
Is een kind slechts kanonnenvoer misschien?
Dat mag opgroeien en dan worden doodgemaakt?

Waarom mag men onder de wapens met zeventien?
En dan strijden en de dood in de ogen kijken.
Maar liefde mag je pas vanaf achttien zien,
men prefereert blijkbaar body bags en lijken!

Natuurlijk moet een kind een kind kunnen zijn,
dat is niet ter discussie, dat staat buiten kijf.
Maar is het zien van geweld, oorlogen en pijn
minder schadelijk dan het zien van een naakt lijf?

Dat zijn de enige vragen die ik nog heb,
ik heb geen kind, ik ben een antinatalist,
omdat de liefde voor het leven is weggeëbd,
want de wereld haat en dat is wat het is.