Netgedichten

netgedicht (nr. 88.451):

Winterdepressie

Wee U, heerser van Nilflheim,
op Koning Winters troon.
Die ijzige kou ons deel deed zijn.

Hij die Ra in het gezicht spuwt.
Die de zon deed wijken,
als ware Hij de warmte gruwt.

Gij demon van wanhoop en duisternis,
die het zonlicht smoorde!
Uw kouderijk, vergane warmte ons gemis.

O Gaia, Moeder Aarde,
geef ons hoop en leven.
U, die de lente baarde.

Verlos ons koud hunkerend hart,
uit deze bevroren greep.
Winterdepressie, deze koude smart.

En als de krokus bloeit,
door sneeuw en ijs,
dan is daar hoop dat groeit.

Trots staat en straalt zij ons toe.
De droom van warmte,
het einde nabij, zo wintermoe.

Demeter's vreugde wedergekeerd.
Nakend, het nieuwe begin.
De ijzige troon eindelijk afgeweerd.

Laat ons dansen nu. Zingen en dromen,
van een eeuwige zomernacht.
Dat de winter nimmer meer mag komen.