Jullie werk begint waar cijfers ophouden, in deuropeningen, op bankjes in portieken, tussen formulieren en vergeten verhalen vangen jullie elke dag een vallende mens. Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte, door straten waar de zorgen langzaam groeien, leggen een hand op schouders vol papierwerk heel gewoon: iemand tot zijn recht laten…

Bij de school Warmonderhof gedijen het vee koren en groente weldoorvoed dankzij verspreide stalmest en vergane planten aan de aarde toevertrouwd velden en akkers genieten van gulle regen maar kampen daarna met tergende hitte aren en gewassen verlangen meer water dieren aanbidden de schaduw de zon vol kwelling maakt plaats…

Een jonge vinger met bedaagde smaak zweeft vol ingetoomde drift over Drachten, daalt tenslotte, blijft lange tijd wachten in Van Haersmapark, broedt rustig op zijn taak. Diens top draait rond, aarzelt wat _ en wijst raak: "Van die rode beuk mag ik wat verwachten; vele bomen verliezen hun krachten, moeten wijken voor zonnestraalvermaak."…

De gezichten in het glas waren ooit van vlees en bloed een jonge man met vrome ogen een moeder die zacht zong nu zijn ze opgelost in het kille kwikzilver van de tijd ik schraap de achterkant van de spiegel kaal in de hoop een glimp van mijn eigen jeugd op te graven maar ik vind slechts het stof van een mislukt bestaan mijn vingers…

Het grondig poetsen van de splijttegelvloer, doe ik het liefst op mijn knieën. Met plezier voortkruipend, denk ik onvermijdelijk aan 'Werkster' van Achterberg. Een wrang gedicht dat wel, maar... 'zij heeft zichzelve aan de vloer verpand' vult me met prettige energie.…

De haven aan de westzij van Drachten houdt strenge tucht, geeft geborgenheid aan wie tot vast of wild varen zijn bereid met hun stoere zeilboten en jachten. Het wijde Friese water roept gedachten naar verte of ronddraaien in nabijheid. Tevens zetelt hier bezadigde tijd vol zwoeglustige, honkvaste krachten. Trotse boerderijen werken voldaan…

Mijn werk is me niet te veel Het is me te weinig resultaat en bevestigt juist wat had moeten veranderen Het zijn nieuwe zakken voor verzuurde wijn Het helpt geen problemen de wereld uit, het stelt de managers gerust En daar leef ik van, daar word ik ongelukkig van en het personeel nog meer .....na de wandelmeditatie .....over de missie…

Zijn sterke handen zijn ouder geworden door daden en dingen die tot actie dwingen hij heeft niet meer die lenigheid van vroegere vingers en vlotte vleierij met de natuur van voorheen stevige schoenen met versleten zolen eelt op zijn taaie ziel zijn broek, te strak toont trots zijn billen zijn nooit moe van het zitten op…

De vogel in mijn hand staat erom bekend zijn prooi te spietsen aan het prikkeldraad. Aanvaardbaar verlies levendig en persoonlijk daar ruimte aan geven ook al is het te pijnlijk. Omgekeerde realiteit in causaliteitscontext eufemistisch verdelen onverkort budgetteren. Volumineus kleurrijk dek met unieke kenmerken afwijkende gekke…

Drachtens museum bewaart weergaloze rijkdom van wat gebeurde en gedaan werd in het reusachtige dorp dit gebouw wil zich echter nóg groter maken is bereid zijn zalen en muren spoedig te verruimen deze woorden geschreven in de maand Maart van het jaar tweeduizendzessentwintig kijken vol zwellend verlangen uit naar de tijd waarin…

Tijdens een leefbare droom met als zielgewichten wind, maan en sterren filosofeerde hij ijverig over de kleine genoegens van zijn werkzame leven alsof hij de vitale kwast nog in zijn oude hand had gedreven en onbevreesd onderweg naar het doek dat spoedig zou vallen naast de bomen die hij had geschilderd voor het drama van het wilgenwoud…

Eens lieten rondom en door Beetsterzwaag melkbussen opgewekt hun rammelgeluid horen op boerenkarren, die vrijuit zelfbewust voortreden, hossend en traag. De heilzame witte drank stroomde gestaag begeleid door stoomgeblaas en -gefluit, d' Olterterper zuivelfabriek in en uit. Binnen haar muren arbeidde men graag. Tenslotte verdween dit gezegend…

De wijze vrouw afkomstig uit de Balkan toont in gastvrij Breda haar weergaloze kunde van tandarts zij hanteert boor en tang verplaatst zich daarbij in gevoel en ziel van haar behandelden weet mensen met angst ongedwongen op te beuren een nieuwe werkkring glanst de gebitherstelster uitnodigend tegen moedig treedt ze de toekomst…

Arbeiders helpen de weidse kathedraal op te bouwen. Wellicht hun leven lang zwoegen ze met mateloze werkdrang, versterken langzaam aan de stedenpraal. De sjouwers geven het hart helemaal aan edel werk, kennen niet het belang van streven naar eigen eer of lofzang, zorgen slechts voor gaven tot de Hemelzaal. Vergeten zijn de talloze namen…

Knipsels, fotos, onvervalst ikzelf in mijn herinnering het applaus en het zweet de danseres die ik was lenig lange spieren een vliegende krijgster van schoonheid, van vlees en bloed, van jongsafaan in een sjouwershemd dagelijks geoefend en opgeslagen in elke cel en de wereld draaide door, schreef mijn roem achteloos weg als een van…

Een woord als een routekaart vol belofte van orde, een bakensysteem in chaos, structuur in wanhoop— veilig klinkt het, maar soms wordt het een tunnel zonder einde, waar je alleen nog loopt op automatische piloot. Toch, als het samen gemaakt wordt, kan een protocol fluisteren: “Hier is houvast.” In het ochtendritueel…

(over de zonde van acedia) Traag sluipt zij binnen, op kousen van niets, fluistert: “Morgen, misschien, of nooit.” Ze weeft haar deken van uitstel en vrede over wat roept, maar geen antwoord ooit. Niet het lichaam dat rust, is haar prooi — maar de ziel die zich stil laat verleiden, die wegkijkt van wat werkelijk schuurt en zich nestelt in…

(over het nooit genoeg) Er is een honger die niet in de maag zit, maar in de ziel — een bodemloze put die vraagt om meer, en meer, en toch nooit wordt gevuld. Je eet, je koopt, je werkt, je wint, je boekt, je belt, je plant, je spint — maar het blijft stil, daarbinnen. De leegte zegt: “Nog niet genoeg.” En jij gelooft haar. Vraatzucht…

over hebzucht, leiderschap en de kunst van loslaten We willen zo graag vasthouden — aan plannen, aan posities, aan gelijk. Aan macht die ooit gekregen werd, maar het hart verstikt als te strak gestrikte das. De vuist die zich sluit om het zand verliest het sneller dan een open hand. Zo stroomt wat we vrezen te verliezen ongezien tussen de…

Een kleine mijlpaal, groot van betekenis – je hebt de tocht volbracht, ging gebukt onder zorgen en schroom, maar bent opgestaan met nieuwe kracht. Je lijf en geest vroegen tijd, al vond het ego dat lastig te verstaan; je leerde luisteren naar zachtere stemmen, leerde dat kwetsbaarheid mag bestaan. Niet alleen liep jij dit pad…