De stem van de herfst

De herfstwind zingt zacht
door takken vol verlangen
de stilte luistert


Achter de wolken ademt bleek het ochtendlicht,
de herfst strijkt met koude vingers langs de bomen.
Een huismus laat zijn weemoed achter op een tak,
en raakt een stilte aan die ik niet kan ontlopen.

De dauw bewaart het licht in breekbare kristallen,
het mos ruikt donker naar wat ondergronds vergaat.
Ik voel hoe zelfs het zwijgen dieper in mij doordringt,
wanneer een blad geluidloos uit de wereld gaat.

Tussen het rottend blad ontvouwen zwammen hun geheim,
als kleine maanlandschappen in het schemergroen.
Wat sterft, trekt zich terug in ongeziene diepten,
waaruit de aarde zwijgend nieuwe vormen boetseert.

Ik wandel waar de wind de laatste kleuren losmaakt,
met in mijn borst de ruimte van een open wond.
De herfst spreekt niet; hij laat zijn stilte achter,
en alles wat ik voel, wordt even grond.

Biografie van deze schrijver

herfst loslaten melancholie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2