Weer ademen!

Zijn woorden komen als water
dat geen bedding verdraagt.
Ze stromen,ze overstromen
alsof leegte alleen gevuld kan worden
door meer, en nog meer, en nog meer.

Hij schrijft om vast te houden.
Niet mij- maar de angst die hij mij laat dragen.
Liefde klinkt nu in zijn mond
zacht verpakt.


Mag ik?
vraagt hij,maar zijn vraag al besloten.
Er zit honger in zijn zinnen,
en dunne paniek die zich vermomt
als tederheid.

Hij bindt met berichten,
zoals anderen binden met handen.

22 ongelezen apps.
Een muur van geluid op mijn
stille telefoon.

Terwijl ik werkte,bouwde hij
een huis van zinnen,
waarin ik had moeten wonen-
zonder te weten.


Ik verwijder hem.
Niet uit woede.
Uit noodzaak.


En in die leegte wordt het stil.
Ik hoor mezelf ademen.

berichten,woorden,angst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 13