er zijn eeuwen in mijn jaren overgegaan naar kleine telminuten die telkens iets van me nemen een beetje leven die in zorgen de twijfels aan mij gunnen, de stap naar het overgaan in rap tempo versnellen toch heeft het ook iets gegeven, een paradox op het voorgaande, een smiley met vele gezichten en duimpjes die zich verzetten tegen…

Aan de telefoon had ik het over nog geen vakantie gevoel Maar hier nu met jou die me ophaalde van ‘t station… een begroeten, de kleine die me verbaasd dan naar zijn mamma lachte. Rijdend vertelde je over ‘t bezoek van familie, foto s en vrienden die zo vol liefde. Op de parkeerplaats van de heide spartelde hij opgetogen naar…

Was elke melkkoe maar een heilig dier dan had die Zeus z'n goddelijke gang niet kunnen gaan met escapades voor zijn buitenechtelijk plezier en was Europa niet ontstaan als kroonprinses met eendere naam…

Ik liet me meeslepen door veel belovende titels gedrochten van gedichten en dito zinnenspelletjes ik ergerde me bijna dood aan de dubbelzinnige taalfouten in overvloed op het terras aan de zee en er waren ook dronken lettervlinders die meedronken uit de hedonistische poel van analfabete ziel-ontkenners navelstaarders en ambivalente amateurs…

Heel even weer wat dieper ademhalen nu de morgen nog jong is en de temperatuur draaglijk. Het leven gaat verder: de uren, de dagen, de seizoenen maar ook de vakantie en de vrije dagen. Misschien plannen moeten wijzigen door ziekte van dierbare mensen, die gelukkig weer wat beter zijn. Het leven hebben we niet in de hand en dat zorgt…

Oude wortel rust een stille bron van wijsheid ontwaakt in het licht Onder je voeten leeft een oud geheugen, een stille bedding waar je mag landen. Geen haast om verder te reiken dan je ziel verdraagt, de seizoenen kennen het ritme van je hart. In regen, wind en wortels herken je opnieuw wat onder de drukte stil is blijven ademen. Jouw…

Sterren zonder stem de nacht houdt haar adem in een blad beweegt zacht Wanneer sterren fluisteren, opent de nacht zich boven het landschap waar licht rust op de aarde als een gebaar dat niets vraagt. Tussen het ritselen van bladeren en de koelte die zich langzaam ontvouwt, ontstaat een stilte waarin mijn adem zich voegt in een ritme…

dolen van graf naar zerk, over het groen waar vergeten graven in oude taal met elkander praten schuiven met de voeten over schelpenpaden die het verdriet en de ellende van velen hebben gedragen ik struin en zoek een plekje uit die vandaag of na morgen mij zal hervinden in hetzelfde oude graf van al die onbekenden ik wil geen letters…

Ruimte tussen licht een adem die mij draagt zonder mij te noemen Tussen stammen die geen haast kennen, opent het bos een ruimte waarin mijn adem langzaam de maat hervindt en elke stap minder van mij verlangt dan aanwezigheid. Het licht beweegt behoedzaam door bladeren die niets willen bewijzen, alsof de ochtend mij uitnodigt te verdwijnen…

Voel ik mij, nu zij mij heeft blootgelegd van achter een krulgrijze grijnzende Javaanse makker? Het moge zijn, dat zij veel van mij gerecycled getransformeerd heeft tot nieuw leven gebracht soms evenwel is een reactie als deze de moeite waard om nog eens op zijn merites te lezen Zal ik haar vergeven voor haar kunstgrepen synthese?…

Ik vind, in alle eerlijkheid dat het maar goed is dat u weet al is 't een trivialiteit dit klein en onbeduidend leed dat ik mij stuurs van taken kwijt verricht wat hier geen mens ooit deed de ei die onder 'ai'klank lijdt daarvan heeft gen z nimmer weet die doet zijn mond steeds wagenwijd een filmster na die kauwgom beet waarmee het…

Vrij tussen wolken vindt een vogel zonder kaart steeds een eigen weg Zo vrij als de ochtend, zo licht als een gedachte, verschijnt een vogel boven het veld. Zijn uitgespreide vleugels drijven op de adem van de lucht, cirkelend tussen wind en verte. Als stille reiziger draagt hij dromen mee, verhalen die geen woorden vragen. Gedragen…

Donkerblauwe lucht boven stille boomtoppen nacht ademt zacht Onder de brede avondhemel waar het blauw zich langzaam verdiept, valt de stilte in mij open en ontvouwt mijn aandacht zich naar het licht. In de koele laag die zich tussen silhouetten van bomen verzamelt, beweegt iets zachts door mijn lichaam, een trilling zonder vraag of richting…

De gure wind van maart sloeg tegen de ruiten, een gitzwart bos, de wereld ver daarbuiten. Geen luxe stof of dure kant die telde, toen in de kou de twijfel langzaam smolt. Bij het knapperend vuur, de vlammen op de wanden, vonden wij rust in elkaars warme handen. Geen sprake meer van afstand of van schijn, slechts puur geluk om simpelweg te zijn…

Oude vensterbank het stof vangt evenveel licht als de ochtend Laatste trein weg ik hoor mijn voetstap nog iets langzamer Aanvankelijk zoek ik haar waar het licht blijft hangen, op de rand van de ochtend, in een verre horizon. Alsof schoonheid zich buiten mij verschuilt en mij zwijgend wenkt om dichterbij te komen. Maar gaandeweg vertraagt…

"Ik raakte 't spoor haast bijster in de hoop dat ik mijn mollebonen zonder n op de markt die ik van vroeger ken aan groote griet en aan de drie gezusters als semichimpansee mag presenteren" aldus de half-aap bonobo in nood ontsnapt onder een direct intercity van mokum naar zijn oude vlam, so pretty de chimp die hem hun liefdesbaby bood…

Laten we hopen dat andere lezers dichteressen en minnaressen vrienden en -innen van het lang vervlogen woord zich evenzo en evenzeer zullen hullen in een sfeer die weliswaar voorbij is maar zich nog niet ten leste heeft gekeerd... dat zij hun kennis, hun wetenswaardigheden uit hun archief, en hun actief herinneringsvermogen…

Ik was bang om in zijn huis te logeren als hij er niet was Ik dacht, dan ga ik nog meer van hem houden En ja hoor, door zijn boeken, zijn foto s aan de muur zijn planten zijn muziekinstrumenten de orde al het fruit dat ik op moest maken En dan het krijsen van de meeuwen Tenslotte het ‘slaap lekker’ dat ik ‘s morgens vond…

Een polychroom amalgaam van veelvormige aonenoude aardse fenomenen, edelstenen, getoucheerd door een onyx-meteoriet... Wat is het dat zij, de edelste onder de stenen, verzamelen? Zijn zij de ongepolijste juwelen van het hoogste schone goede en ware, de liefde, gekleurd in hemelsblauw?…

Ik lag op die hete dag onder de wilg Ze noemen hem treurwilg Ik wil dat hij Fleurwilg gaat heten Zijn blad waait speels Hoeveel blaadjes hij heeft?, vroeg ik, ik dacht een miljoen Jij honderdduizend Lang hem bekijkend zag ik steeds meer licht op hem schijnen als diamanten alsof hij nat en druppels glinsterden Maar ‘t was…