Storm raast door het raam ik sluit mijn ogen heel zacht adem brengt de rust De wereld dondert door de open ramen, een storm van kleuren, geuren en stemmen. Ik sluit mijn ogen en trek de grens, tot de ruis geleidelijk in adem verandert. In deze leegte hoor ik pas fijne nuances, het fluisterende suizen van mijn eigen bloed. Niet langer…

Hoor! de klokke klinkt en zingt over velden, verre, wijde; 't avondliedeke dat springt langs de beemden, blij ter zijde! Gouden glansen gaan en glijden waar de zon ten dale daalt, en de kleuren, klaar, verblijden 't oog dat stillekes hen staalt. Luistert! luistert! lieve lieden, hoe de wind in 't riet mag ruischen, hoe de vogeltjes hun lieden…

O King Charles, Uw missive is waarlijk te veel eer voor Uw nederige minder producerende woordenstrijder in de geest een respons als dit of deze had ik voorwaar niet gauw verwacht ik ben immers een armzalige bergenendalige die bij tijd en wijle  onze Muzenberg beklimt U stelt zich zeer bescheiden op, als prins der dichters niet, doch…

Jouw blonde duinen zie ik aan stevig land van zilte zee als metaforen in mijn dromen onder het gefemel van een sterrenhemel helder licht in het holst van de duisternacht ik voel intens alsof alles opnieuw aan prille lente went in de essentie van verse voorjaarsbloemen in het begin van jouw amoureuze brief lees ik dat het vragen blijft…

Het spel begint waar de regels ophouden, een plotselinge ren door het gras dat kraakt van licht, voeten die de aarde kietelen tot ze lacht. Takken worden zwaarden, dozen paleizen, een handvol modder is een heel heelal dat ronddraait op de palm, nog niet wetend van zwaartekracht of verlies. Stemmen botsen als bellen in de wind…

Het gloort in de dagen  welke reeds lengen  doch nu woedt het in dromen  en Insomnia's nachten  Niettemin komen heden naar omstandigheden gewis betere tijden zeker en vast! Het ruist in de zomen der Maenadenrokken het sluimert in testines en ingewanden het maakt ze niets uit  waar of ze landen in krommende tenen in vleermuizengrotten…

Gouden licht breekt stil glans danst op eeuwenoud hout zachte wierook zweeft Even stilstaan bij wat hier is, zonder uitleg te zoeken of richting te geven, in een ruimte die mij niet aankijkt maar wel ontvangt, waar stilte niet leeg is maar dragend aanwezig blijft. Muren dragen gebeden en adem van anderen, lagen van tijd die niets van…

't Was op een zonnige Pinksterdag nog moeilijk bescheiden te blijven voor een krullenbolaap zoals ik 'k Zat toen 1001 verzen te schrijven eerst aan haar en daarna mijn coupeuse die maakt zich zo vreselijk dik Soms dacht ik, ach was ik maar kaal een crewcut, zo glad als een kikker het kan me niet schelen, geen flikker weg die kam, geen…

Het lijkt mij, netgedichtaddicten leesnetdichters en ook u, zwevende leeddichteressen alsmede sappho's genodigden in de plenaire zaal van de pnyx aan de voet van de acropolis waar tragedies boventoon voerden in de welsprekendheidsdebatten van erudiete eloquente mannen in dit onheilstijdgewricht waar op de dag van morgen niets…

En terwijl ik belde om mn kinderen een gelukkig nieuwjaar te wensen hun stem hoorde, zag ik hen één voor één op het fremeo scherm voorbij, zwaaiend, zittend aan een tuintafel, lopend een bergpad af onder een poort, vrienden en vriendinnen zittend op boomstam tussen hoog koolzaad En terwijl een vriendin die de beste in ‘t dorp…

Hoppy kijkt je aan met zijn lieve kraalogies in de winterkou bij een graad of nul rechtop wachtend in de sneeuw met een bonzend hart van zijn rechterpoot spat en knettert dichtersvuur tot de nieuwjaarsnacht met een vreemd gevoel denkt hij terug aan wat dit jaar hem heeft opgebracht leed in lichterlaaie poetry in a big slam beide…

Een rustige dag plotse wind raakt het water reflectie rimpelt Zilveren draden weven hun eigen verhalen, van elk intens moment dat ik diep heb opgeslagen. Een archief van vele kleine indrukken, waarvan tijd de scherpe randjes heeft verzacht. Mijn huid vormt een landkaart van ontroering, getekend door alles wat mij werkelijk raakte. De…

is wachter van de nacht maar wankelt aan de rand der dageraad ligt sluimerend met ogen rood te staren zij heeft haar muts als schone slaapster afgedaan de nachtzuster komt bij de dag maar is de draad der dromen kwijt, niet langer is zij gever van de nachtrust, morpheus' vriend, de verre diepe dalen dromenwever…

- Odysseus meets Nausikaä - Wie spoelt daar aan en strompelt daar een nieuwlichter, een avatar een aardgebonden vreemdeling die zich halfnaakt als drenkeling gestrand op 't eiland der Phaiaken bekend maakt aan Nausikaä? Zij zag een grote zwerver zwaar vermoeid achter wat struikgewas herkende hem als androïde en zei tot haar slavinnen…

Zout op mijn huid blijft de zee weet wat ik vergat ik luister stil mee Het eiland ligt niet op de kaart, maar onder mijn oogleden. Elke golf tegen de rotsen echoot verlangen - stilte bewaard als een schelp tegen het hart, tikkend op herinnering. Ik wandel de grens van zand en zee, waar de horizon ademt als een dromer die weigert te ontwaken…

Jouw erotische versregels doen mij romantisch huiveren vol sensueel verlangen en lustgevoelens klaar als de wakkerende wind alsof ik al een tijdje intiem woon in de mystiek van jouw erotische gedicht er vrolijk door de passionele zinnen wandel af en toe blijf wachten bij een vergeetachtige komma zonder twijfel, alleen om diep te rusten…

Tussen gesprekken rondom bij bakker, muziek op achtergrond, broodsnijmachine, ontbijt ‘k, verteer de avond ervoor Tussen auto ‘s op snelweg zoektocht naar centrum, maar in mall weer, waar w’ op bankje eten. Dan in het land van .... wachten in auto, komen binnen, verkleden ons, stal jij lekkers uit zie ‘k negerzoen jouw mond verbergen…

Zee fluistert zachtjes horizon nodigt mij uit adem vol van licht Even teruggetrokken uit woorden die te druk, te hard of te luid bewegen, ademt de ruimte tussen muren rust, en stilte legt zich als een warm weefsel om mijn overvolle zintuigen. Een trage ademhaling kan iets in mij laten openen, alsof mijn borstkas zich herinnert hoe lichtheid…

Zeer geleerde heer Van Flissinghe tot Meerenburgh, Beste Coenraedt In het kader van mijn ontbijtrituelen heb ik hedenochtend uw kwatrijn en afsluitend distichon mogen consumeren. En, ik moet u eerlijkheidshalve bekennen, het viel mij dusdanig rauw op de maag dat ik mij met laptop, smartphone, opladers en alle tutti frutti als een speer…

Licht streelt het pad zacht woorden fluisteren de ziel stilte draagt het goud Elke dag wandel ik door ‘t leven, opmerkzaam voor wat zich openbaart de wereld fluistert zachte woorden, onverwacht, die mijn ziel verklaart een lichtspel raakt mijn diepste wezen, taal en schoonheid in hun macht de zintuigen ontwaken vredig, een stille dans van…