Netgedichten

netgedicht (nr. 88.675):

Heerlijk relaxen aan het water

Water streelt de ziel
golven nemen zorgen mee
vrij in het moment

De oever ontvangt mijn
gedachten in een trage stroming,
waar kleine rimpels spreken zonder woorden.
Mijn adem die ruimte maakt, ik los op in de kalmte van het water.

Wind en golven nemen
de laatste spanning mee, als handen
die zacht langs mijn schouders strijken. Ik leg mijn
zorgen neer tussen stenen en zand, en voel hoe ze lichter worden.

Zonlicht breekt open op het
oppervlak in glanzende flarden, bomen
hangen in de plas als een tweede wereld. Momenten
rekken zich uit tot een nu waarin alles beweegt en niets verloren gaat.

Hier, waar lucht en water elkaar
bijna aanraken, vind ik de weg terug naar iets
wat altijd al aanwezig was. Mijn stille, ontvankelijke hart
ligt vlak als een meer in de vroege ochtend, en draagt wat mij omringt.