Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.020):

Tulpenvelden

duizenden kopjes kussen
nederig de lentelucht
terwijl kleuren kreunen
als mondriaans laatste zucht
die als oeroude grap
over de west-friese landerijen klucht

tonend hollands beeld
momenteel en in historischheid
onder streng beleid
van boer en boerin
zodat men hiermee brood verdiende
in zekere zin

want het betekende bitter lijden
om alle koppen af te snijden
te knakken, te breken, een voor een
met hand, tand en gebogen rug
kopte men volhardend door
met gebroken vingers vliegensvlug

herhaalde geschiedenis zich
ieder jaar, onder kreunen
en luid juichen, als ‘t was klaar
maar de plukkers van weleer
zijn inmiddels overbodig
zo goed als niet meer nodig

nu duurt het hooguit
zeven zonnige dagen sproeien
voordat de vernietigende werking komt
de tulpen drinken nu
hun laatste galgenmaal
onder geronk van luid machinaal…