Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.010):

Natuurwijsheid

Ochtenddauw op blad
stille adem in de rust
aarde spreekt tot mij

In het vroege licht
ontwaakt de aarde, elke grasspriet
draagt een stille boodschap. Mijn broze huid
luistert naar wat vormloos is, een trilling van zachtheid.

Langs het water beweegt
wind als een oude gids, niet sprekend
maar wijzend in rimpeling en rust. Mijn adem vindt
zijn ritme in dat zwijgen, alsof ik meedrijf in een grotere stroom.

Wanneer het bos mij omsluit,
vertraagt iets diep vanbinnen, alsof mijn
open zintuigen thuiskomen in hun eigen taal. Elke
schaduw wordt een uitnodiging om te voelen wat ik voorbijga.

Aan het einde van de dag
blijft helderheid achter, een zekerheid
die geen woorden nodig heeft, alsof de natuur iets
in mij herschikt - en ik weer weet hoe eenvoudig wijsheid is.