Vaak is treurig struinen door verwaarloosbare paden van vergeten exemplaren voldoende om de struiken vol met gedragen vruchten te hangen te plaatsen in een traditie van vogels die veel te veel vraten vliegensvlug wegkwamen als bessen als kogels schoten in de verkeerde keelgaten Toch mag weemoed slijten langs opgehelderde wegen…

Oude knotwilg zwijgt in de sloot schuift wolkenlicht de grutto roept op Een lappendeken van vochtig veenweideland strekt zich stil uit onder de grijze wolkenlucht, waar sloten blinken als zilveren draden en de wind zachtjes door het hoge riet fluistert. Omringd door het jachtige ritme van de steden bewaart deze open vlakte haar eigen rust…

Groene glooiingen nodigen uit tot zwijgen. De kom biedt stille rust.…

Boven dampen van gaslicht uit stomende schepen gemeerd aan de gelderse kade staat in het uur van de wolf het alziend oog in het zenit van zijn rijzende baan In transparant water der grachtengordel weerspiegelt zich in serene luciditeit een zoete verboden lichtval die voor somnambulante halfslapende dansers meer geschikt…

De avondnevel maakt alles zacht doet bomen verdwijnen. Die mag ik zelf verzinnen. Want er is geen verte. Er is alleen nu. Een lichaam tot stilstand. Een naakt veld. Mijn woorden als wapens afgedaan. Straks komt zij! Onbedekt, een groot, haast oranje licht. Tot die tijd blijf ik hier. En weet hoe stil de wind kan waaien.…

De zwarte varkens op Atokos scheppen hun weldadige habitat wellustig baden ze pootjes in de Ionische Zee. Ooit achtergelaten door een stelletje dronken matrozen voor hen geen notities op zwarte bladzijden noch een trilogie van droefenis zwarte varkens slaan geen pootjes om herinneringen heen alleen een zanderig wroeten. Het zinnelijk…

op een voorbijvarend schip zag ik het vertrek van alles wat verdwijnen zou in de modderige rivierbedding helde een schuin verankerde herberg die zinken zou zilveren taal tinkelde even helder als alles wat ik zag mythe en landschap vloeiden samen ‘s nachts luisterde ik of het regende later hoorde ik het geroffel van druppels op het…

Zij wekt ons erfgoed andermaal tot leven en dat op Open Monumentendag ook al bestaat het twee millennia ik hoorde ergens wel de klepel luiden wist wel van Limes' castra en castella maar hoorde niet de klokken in Panoven slechts die van Pannerden tot Sevenaer…

Molens omarmen meer dan wind alleen in het water rimpelen hun silhouetten door het polderlandschap waar verlangens zichtbaar worden gevoelens zich strengelen met het zacht wuivende riet daar met elkaar verbonden in Delfts blauw nageschilderd naar een fraai behouden aanzicht van over duizend monumenten zijn de vele verschijningen uitingen…

De watertoren versmelt met regenwolken boven tinten van groen. De onrustige lucht versterkt de rust van het land.…

Wind ruist door het blad groene heuvels in het zicht stilte op de weg Langs het stille pad opent het landschap zich in brede ademslagen van gras en licht, waar elke bocht een vertraagde gedachte wordt en de heuvels hun oude rust naar voren brengen. Bomen staan als wachters aan de rand, met stammen die verhalen dragen van wind en tijd,…

Zij hoort de echo van de dweepzucht van een ongelukkige tante aan de rivier. Het water stroomt traag voorbij, net als de tijd van toen en hier. In de rimpeling van de IJssel glanst een weemoedig verleden, dromen in het gras aan de kade beneden. Zoete wind fluistert zacht de illustere namen die de stad al lang vergat, terwijl…

Vanaf mijn sluimering tussen leven en nergens hapert de dag Alsmaar middag Opwinding die aan mij voorbijgaat Hoog zit ik stil op mijn paard De ochtend begint onherbergzaam Er rollen wolken aan Vruchtbaarheid over woest en ledig De beek zingt en de horizon stijgt met het volle gewicht van de aarde, schaduw verdonkeremaant mij…

Vroege morgenstilte een tulp opent haar kelk wind zonder naam Een tulp staat als een vorm die meer verbergt dan toont, en iets in haar opwaartse lijn opent een diepte die de aandacht vertraagt tot een helderheid zonder naam. Haar ijle kelk rust in de wijde lucht alsof zij luistert naar wat in haar kleur beweegt; een trage ontvouwing…

Alleen de oldskool insiders weten dat je niet op Bataafse aarde wezen moet voor de gaafste boomgaarden, echter in Leomerike - of all places [waar wellicht nog een limerick over geschreven zal worden door deze of gene] en laten wij iedereen de les lezen door uit te leggen dat de Rijn niet bij Lobith, maar bij Spijk de grens over komt…

over het verre ijs van de dood een geheim landschap waar niemand kan komen zwerf jij in slaap en stilte tussen het wit en het zwart duizendjarige stenen een klok zonder cijfers een gans op de vleugel woorden van inkt alleen maar dit gedicht…

Hij liet de landschappen aan zich voorbijtrekken terwijl meereizende seizoenen -op vleugels zonder einde- wiegden in uiterste regionen van zijn zichtlijnen Hij zag er geen heil meer in om zijn benen verder te strekken ondanks waarschuwingen dat de boom -waaronder hij verbleef- wegkwijnde zwiepte in verbeten stormen uit vergleden tijden…

Water klettert op de rotsen van een omarming is geen sprake, zachte rondingen ontbreken niet haar vastgeraakte waarheid van gebutste stenen die zich vlijen om niets meer dan een verlangen naar het bijzondere gevoel van aanhoudende strelingen terwijl omzwervingen voorbij gaan blijven waterlopen stromen.…

Eiland eindeloze vlakte fiets door de leegte wind tegen de velden, de hemel en de zee speelse glooiing in de duinen het schelpenpad wijst de weg eindeloos open het huis van de wind…

Op werkbezoek het landschap monsteren, over paadjes langs het bruin bruisende water van de bergbeek met waterspreeuwen en libellen over gras vol vingerhoedskruid tussen grote blokken graniet en ergens daarachter af en toe het blaten van een schaap voorbij een drassig veld met plonsfonteintjes van rondspringende kikkers en onder de…