Netgedichten

netgedicht (nr. 89.271):

het onthoofde gezag

.
de kerk was dood
geen ziel te bekennen
ook niet in de gewelven
het godslampje is gedoofd
of uitgegaan uit zich zelve
.
de neus ruikt enkel een muffe sfeer
zo een die al lang voorbij het heden is
niet meer levend, ademend, laat staan
nog kan luisteren naar die ene mens
wel naar de zwarte druipkaars uit een laatste mis
.
ja, het blijft ergens toch druk met veel legen banken
het lijkt wel of ze schreeuwen om de ruimte te willen vullen;
uit de preekstoel is een ruïne ontstaan, uit de biechtstoel
verspreiden zich zure en verrotte stanken
.
zo schets ik het mensbeeld en de aarde er omheen
met een alom uitgekleed gezag, decadent en verblind
.
buiten schreeuwen demonstranten, tot vuur bereid
omdat die ene vluchteling hier een plaats vindt
waar wordt nog uit het zwart de hoop op rede verleid