E haere tatou I hea

Naar de retrospectieve te Parijs
Van Gauguin geweest nu op terugreis
Stond ik te liften in mijn legerjas
Met zijn catalogus in een plastic tas

Halverwege december en bevroren
Raakten vingers neus en oren
Maar onverschrokken zette ik door en
Bij de oprit naar de auto-route du Nord

Door een Citroën DS al gauw opgepikt
Die tot Brussel bleek te zijn voorbeschikt
Met een artiest er in die beeldhouwde
En mij al vrij gauw toevertrouwde

Dat ik er zeker van moest zijn
Dat hij zijn “sculpture's hands” afijn
Op mijn “bare back” ging leggen
En wat ik daarvan niet zou zeggen?

Ik dacht alleen maar buiten is het koud
En aan mijn eigen vege lijfsbehoud
Tot we kwamen bij zijn huis als een kasteel
Met een atelier op het belendende perceel

Hij zei: "Morgen is er een opening in Rome”
En of ik geen zin had om mee te komen
En als ik langer wilde blijven was dat “leuk” en
Even later met hem gezeten in de keuken

Terwijl hij mijn schouders stond te masseren
Teneinde de spanning te deflecteren
En mij vergastte op een hapje
En een drankje, besefte ik dit is geen grapje

Dus toen hij mij naar mijn vertrek troonde
Waarin een soort kunstwerk zich vertoonde
Greep ik de kans om op te stappen
Door via de balkondeuren te ontsnappen

Tas omgeslagen en jas aangedaan
Zag de beeldhouwer mij er vandoorgaan
Zich aan zijn onvervroren belofte verplicht
deed hij huiverend de luifeldeuren dicht

Kortom in zijn toestand niet te stuiten
Mijn vluchtroute blokkerend naar buiten
Achterover geduwd op het ledikant
Als een Kafka-kever op zijn rug beland

Zag ik mij gedwongen tot een counter-zet
Want onverbiedelijk breekt nood elke wet
En aprioristisch aan de slag gegaan
Van mijn ballast flux ontdaan

Was het zo dat ik hem aftrok dan maar
Kwam "oncle riche" in luttele seconden klaar