inloggen

biografie: Erik Spinoy

(Aalst, 1960) is een denkende dichter die zich, waar het denken ophoudt, beroept op poëzie en taal. Als denker is hij geïnteresseerd in de grenzen van het kennen, en als dichter vraagt hij zich af of de poëzie die grens misschien zou kunnen slechten. Het gaat in Spinoys poëzie steeds om de verhouding tussen mens en werkelijkheid. Wie de werkelijkheid wil weergeven, ontkomt niet aan de leugen en het bedrog van de eigen vooringenomenheid: om de werkelijkheid te representeren moet ze tegelijkertijd ontmaskerd worden. Door haar te spiegelen aan die van een ander, bijvoorbeeld. Filosofie en literatuur zijn voor Spinoy elkaar overlappende domeinen. Het gedicht is geen weerspiegeling van iets dat al bestaat maar creëert zelf nieuwe betekenis en stelt dat proces van betekenisgeving centraal. Spinoy beschouwt de taal als een instrument waarmee je, tegen beter weten in, kunt proberen te ontsluieren wat niet ontsluierd kan worden. Spinoys poëzie is vol van weelderige klankrijkdom en dubbelzinnige betekenissen. Ze getuigt van de sympathieke neiging tot het bewaren van mooie woorden die in onbruik dreigen te raken en van een fascinatie voor orakeltaal. Maar nooit gaat de rem helemaal los. Spinoy schrijft beheerste en ironische poëzie, zoals je dat van een denkende dichter verwachten kunt. Poëzie maakt het denken lichter, zou Spinoys adagium kunnen zijn. ‘Ons past bescheidenheid tegenover het mysterie van het zijn,’ zegt hij in een interview, ‘maar wat klinkt dat verschrikkelijk zwaar. Dat wil ik in mijn gedichten niet.’

Inzendingen van deze schrijver

14 resultaten.

Een ding gestand doen is

gedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 7.601
Een ding gestand doen is jezelf beliegen. Van een pop, een beeld, een torso luidt de saaie waarheid dat ze dood zijn. Al wat meer lijkt is verguldsel uit de smidse van je ogen en verfraaiing door je geest vol kinderleugens. Maar soms - het duurt niet lang, je moet jezelf verschalken -...

De smalle straat

gedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 6.531
De smalle straat de meidoorn heg het werkhuis met machines, wipzaag, schavelingen de varkensstal de boomgaard met de pruimelaren overheerlijk ijzige winters en azuren zomers waarin oorlogen som kwamen onverklaarbaar tot ze ook weer gingen auto's voor het eerst...

Je weet niet wat je zegt

gedicht
3.0 met 18 stemmen aantal keer bekeken 11.023
Je weet niet wat je zegt in welke grond het valt of het in lentes opschiet als een distel klaproos tulp verdooft of wekt wanneer je in je stenen klokhuis zit en het geschrevene nog leeft of niet en vreemde grond en verse regen voor je spreken gaan of...
Erik Spinoy17 december 2018Lees meer…

De muur

gedicht
4.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.373
Een composthoop en, erboven, slierten traag vervluchtigende rook. Op het erf een kar met groenvoer. Groene halve staldeuren. En op de strakke, spiegelende beek lichtbruine vlekken, bladerdek. Roerloos wou je zijn, onbewogen blijven. Maar het is het rood, het rood van de klimop, dat,...

Oog om oog?

gedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 14.063
Geen denken aan: hier is de rechterwang en hier de linker. Je weet hoe het om alles staat hoe of men zich gedraagt - negeer het straal. Wat dwars zit in de keel (een botje, vissengraat) zij alle eer. Wil wat niet rijmt in dit verband en maak het werkelijk...

Fuck de grizzly arend

gedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 3.950
Fuck de grizzly arend beren van het ijs, screw de bever in zijn burcht - te warm is het naar vonkend spattend water zie ik om alleen of graaf een kuil in vochtige grond en laat mij zoeken in de buik van welige struiken. Insecten om de muil in dit mijn hijgend rijk waar hij mijn zon niet...

Komt het?

gedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 3.117
Onvindbaar in de groei van gras, een heksenkring. Diep in het rijpen van een vrucht. Slaat donder in de lucht. En doemt met bergen op in ijs, een rode lavastroom. En schrijft, wanneer de dag zijn licht verliest, zijn naam in uw gevoel. Maar later slaat het licht weer aan. Je moet...

Gesneeuwd heeft het...

gedicht
3.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 6.562
Gesneeuwd heeft het in deze vlakste aller vlakten Een wolf voelt zich geroepen tot bewegen en zet zich dan ook werkelijk in beweging Een goede wolf draaft links de dageraad tegemoet Kwade wolven ook. --------------------------- uit: 'Boze Wolven', 2002.
Erik Spinoy14 december 2010Lees meer…

Henry Moore in Palais Auersperg*)

gedicht
2.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 6.849
Een duif bereikt een tak. Het klinkt als knarsende scharnieren, hangt in de zilveren lucht en is weer uitgewist. Klimop bekleedt verweerde stammen. De cirkel van kastanjes, langzaam uit elkaar gehaald, legt op het grasperk nog de handen van zijn schaduw, bedekt het met een zoete...

De wind, de eindeloze wind

gedicht
2.0 met 30 stemmen aantal keer bekeken 9.745
De wind, de eindeloze wind waait waar hij wil danst op een esdoornblad smijt schepen heen en weer vermaakt zich met een zwaluw legt zich doodmoe neer opeens. Wat hij, zijn waaien te betekenen heeft? Verkeerd, aan dit adres! --------------------------- Uit: 'Boze Wolven', 2002.
Erik Spinoy13 augustus 2005Lees meer…

Een wolf

gedicht
2.0 met 93 stemmen aantal keer bekeken 21.668
Een wolf is als een huis waarin twee gaten gapen: een gat waar nooit een voordeur zat de holte van het keldergat. Door lege ramen kruipt klimop en wingerd binnen en neemt kamers in bezit. In kelders huist het ongewervelde en draait en draait zijn blinde...

Wat die witte dan wel

gedicht
2.0 met 25 stemmen aantal keer bekeken 11.048
Wat die witte dan wel zeggen wou? wat zegt vuurwerk hoogtevrees een hartaanval? Als zaaier zaait ze maanzaad in u uit. Als beker lest ze dorst met ongewone wijn. Als brandglas steekt ze kaarsen aan die onvoorzien in andere...

Van ver

gedicht
3.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 12.381
van buiten komt het en omvademt ons zoals een ongeziene hallucinogene mist die ademtocht na ademtocht zich afzet, condenseert en druipsteen vormt totdat een samenstel ontstaat dat als vanzelf de plaatsen kiest waarheen gehoorzaam onze allersnelste voeten gaan tot ze ijkoud en...

De triestigheid 's avonds

gedicht
2.0 met 18 stemmen aantal keer bekeken 6.920
Ontstaat een ritselen en geknaag. Een roetkraai ruimt het stoppelveld. De haagbeuk heeft zich opgemaakt. De tuin ligt als een laken kaal. Op donkere velden brandt het loof. De toren geeft de uren aan en wind bevoelt haar jurk. De rug buigt als een hazelaar. Een hand omsluit een hand,...
Erik Spinoy15 augustus 2003Lees meer…