Retorische vraag

voor Mano Het was een warme avond, mensen zaten op balkons, leunden uit ramen, en iemand riep: 'Weten jullie wat er nu gebeurt?' 'Nee.' 'Iets bijzonders, iets heel bijzonders...!' iedereen probeerde het te raden, gedachten kraakten, harten bonsden, nú gebeurt er dus iets...iets heel bijzonders... de wind stak op bomen lieten…

Als je het allemaal echt wilt weten dan wacht je tot de dagjesmensen verdwenen zijn en je me ziet als een losse tak van een boom Als je het allemaal echt wilt horen dan wil je waarschijnlijk weten waar ik ademloos woon in het huis zonder deuren Als je alles van me wilt vangen dan voel je dat mijn gerafelde breekbare wereld het blauw…

Ik heb lang gedacht dat er bij het ouder worden meer antwoorden kwamen, dat ik op mijn zestigste alles wel zou begrijpen. Maar hoe langer ik leef, hoe meer vragen er bijkomen. Waarom vinden mensen elkaar, waarom lopen ze elkaar voorbij, waarom overvalt de geur van een keuken mij op een willekeurige dinsdag, waarom kan iemand die ik…

Al dat zinnentuig, en dan nog geen sjoege van wat brandt in de pit waar zich verduren moet het schroeiend neteligs en de zweepslag van angst alsof ooit iets stilvallen zou; terwijl op dode stronken mos gedijt, in tierende varens uitbreekt begraven gebeente! Kunnen dan niet, als ontzind en huidloos doordringend verliefde grondstof, tot één…

God heeft wellicht onvatbare wegen voor een ieder: al wat misschien opblinkt, verwint plotseling of langzaam verzinkt, en valt ogenschijnlijk alles tegen. Op een schoon beekje roffelt regen, geselt het water, dat dan naar modder stinkt. Schier belemmerd door takken en stenen dringt de stroom verder, onthutst en verlegen. Zichzelf verliezend…