Vertoeven
netgedicht
last
wat het hart doet verkillen
en de zon doopt in smart
zie mijn glimlach
door de nevel heen
en mijn ziel u schouwen
het legt de band
als bij getrouwen
in een veilig land:
waarop men liefde
mag verbouwen
oh, ik mens
op houten botten
hoe moeilijk is het buigen
om vruchten te rapen,
zacht gemoed op te zuigen,
jouw sterven te beknotten…

Bezig met laden