confronterender was het albast witte gezicht van de vader van vriendje Simon
opgebaard in de voorkamer, de gordijnen gesloten, de stilte in hun huis
geen verdriet, maar meer het besef dat er iets onzichtbaars rondwaart;
net als toen bij die jongen, die ze uit het kanaal hadden opgevist en
koud en nat bekeken kon blijven, omdat geen laken voorhanden…
---------------------------
---------------------------
de woorden zijn gekomen en ze zijn gegaan,
Ik zit hier ziek te wezen.
de telefoon rinkelt, de katten slapen.
Linda is aan het stofzuigen.
ik wacht of het leven,
of dat het sterven wordt.
ik wou dat ik wat moed bij elkaar kon schrapen.
hoe je het ook bekijkt, je bent de klos
maar…