Ter gedachtnisse van mijne echtgenote
poëzie
Maar ’t doodlijk gif van een verborgen worm
Vernielt in ’t veld de schoonste roos van allen;
Het woest geweld van ene maartse storm
Doet ook in ’t woud de kloekste stammen vallen.
O Eedle roos! o knopje, jong en teer!
Dezelfde storm heeft beide fel verslagen.
Ik ben geen Gade, ik ben geen Vader meer!…

Bezig met laden