Ze draagt in haar hart
een lampion , met duizend
mooie kleuren
met kralen, geel en helder rood
versiert zij steeds haar dag
op blote voeten door het huis
en steeds een gulle lach
als ze in de knoppen knijpt
die uit de planten komen
verschijnen er onmiddellijk bloemen aan
en gaan er vlinders dromen
als ze koekjes eet verandert het huis
in…
De tuin lijkt niet meer op het kleuterkind van in de lente, maar eerder op een overladen rijpe dame.
Ze is de kinderschoenen ontgroeid en dit in één seizoen!
En zoals bij elke moeder die afscheid neemt van de kleuterjaren van haar kind, zo sluipt ook stilaan weemoed in mijn hart.…