Wat zal ik zeggen?
Hoe zal ik het uitleggen.
Wij zijn een groot gezin,
dat is in deze tijd niet in.
7 kinderen verschillend bij elkaar,
vaak druk vaak gezellig en soms wel eens naar.
Net als een bos met bloemen,
zo'n gemengd boeket
in een vaas bij elkaar gezet.
Een hoge stevige vaas,
dat is veilig dat is de baas.
Hetzelfde water waar we…
Thuis is een kruis.
Thuis is geen leven. Thuis kan ik niet leven.
Waar moet ik heen om van thuis weg te zijn.
Het is gemeen, ik voel me alleen
Duizend en één gedachten. Om wat ik zal doen.
Kon ik mijn leven maar overdoen.
Ik wil naar een pleegezin
Of naar een goede vriendin.
Maar dan voel ik me nooit meer 100 procent op m'n gemak…
Al een geluk dat zij groot was en niet meer zonodig hulp behoefde, zei ze verwijtend alsof ze bijna in een pleeggezin zou geplaatst worden door verwaarlozing.
“Een beetje respect voor je moeder”, riep mijn man vanuit de huiskamer.
“We zijn maar gewoon aan het praten”, beet ze verbolgen terug.…
Geduldig antwoordde ze: “Ik ken dat meisje niet, maar ontegensprekelijk is zij een weeskind dat in een pleeggezin onderdak vindt en verplicht wordt tot bedelen. Men zal ongetwijfeld denken dat zij dat muntstuk gestolen heeft… arm kind.”…
Toen hij veertien was, is hij door de kinderbescherming in een kindertehuis opgenomen, en later overgeplaatst in een pleeggezin. Ik moest bij m’n tante gaan wonen, hier, in deze stad. Plots kwam het bericht dat m’n moeder neergeschoten was. Er waren geen verdachten, de zaak is nooit opgelost.…