Ook in de Telegraaf is het weer bal;
Een schoenenkastje, schuifdeur, extra kraantje
De woningbouw meneer vreest voor zijn baantje
Want xenofoben vinden dat Halal
'Waar blijft ons mooie Holland, beste mensen
Wanneer we zwichten voor die moslimwensen.'…
oké ik ben al weg
ik zoek een ander kraantje
hoezo...waarom heb ik nu pech?
dit hoort toch bij mijn baantje
ik ben in dienst bij deze schatjes
het zijn mijn kattenkindjes
ik verzorg hun droogjes en hun natjes
en verwacht hiervoor geen lintjes.…
We kunnen er niet over praten
Alleen zeggen we hoop te hebben
Terwijl een orkaan over land gaat
Geen mens meer is te redden
Pas na een verwoestende storm
Als zijn krachten zijn afgenomen
Zijn sporen een nieuwe vorm
Van wat hij heeft afgebroken
Zo zie ik mezelf ook
Zonder een echt verzetten stap
Ik had blijkbaar alle hoop
In dat klein…
Aan de koperen tuit van het kraantje hangt een druppel water die langzaam groeit en groeit en wankelt. Ik zie hoe zijn krachten het dreigen te begeven.
De druppel valt. Een droge tik verscheurt de stilte.
De lucht is hier onaangenaam benauwd. Steeds meer word ik me bewust van een haast groteske walm die hier hangt. Grotesk, ja.…