Schoorvoetend liep ik naar de telefoon
toetste de nummers in
eindelijk vond ik de moed
om jou te bellen
de zoemer ging over
vijf zes keer
en ik wachtte
met een brok in mijn keel
maar het bleef stil
er werd niet opgenomen
de moed zakte in mijn schoenen
tranen sprongen in mijn ogen
driftig veegde ik ze weg
morgen probeer ik het weer…
Valentijn o mijn brave Valentijn
ik moet jou een geheim vertellen
Laat deze kerel nou verliefd zijn
en ja ik wil alleen haar opbellen
Ze is een pracht van een vrouw
met die schitterend mooie haren
Valentijn doe iets, doe het gauw
mijn hart komt niet tot bedaren
Elke dag zie ik die schoonheid
almaar wanneer zij mij passeert
Dan lacht zij…
het nog steeds niet begrijpen
dat jij niet meer in ons midden kan zijn
ik kan het nog steeds niet begrijpen
en dat doet mij het meeste pijn
ik kan het nog steeds niet geloven
dat ik je stem nooit meer zou horen
ik kan het nog steeds niet geloven
ik kan je niet meer storen
ik kan het nog steeds niet begrijpen
dat ik je niet meer kan opbellen…
Geen realiteit waar je op let,
Geen tijd voor naar bed,
Alles rustig eens op een rijtje zetten,
Geen dingen waar je op hoeft te letten,
Alleen die ene trip die je nog even wilt,
Het had niets gescheeld, nee,
Opbellen, je wordt vader van een kleine jonge man.
Wouw, wanneer, waar, hoe?
Ik heb alles op alles gezet, een heel groot plan.…
Ik zal de heren Welten en Cohen straks even opbellen. Want ik zie een lichtpuntje. Een richtlijn voor de lichaamsomvang van de agent. Ik las in de krant dat in Australië een gedetineerde net zo lang aan het lijnen is gegaan tot hij tussen de tralies door de petoet wist te ontvluchten. Ik pleit voor dunne agenten en dikke boeven.…
"Je moet wel even die meneer opbellen, staat wel net zo netjes.." zegt mijn moeder.
"Ja wat moet ik zeggen dan?" twijfel ik.
Mijn moeder haalt haar schouders alsof ze wil zeggen, dat zoek je zelf maar uit.
Ik bel op.
"Hallo" kraakt het aan de andere kant.
"Hallo, meneer. Kijk het zit zo.…
1.404
Bezig met laden