Zij vraagt om koekjes bij
een kopje lindebloesem thee
meer hoeft het niet te zijn
haar smaak ontwikkelt zich
De zon schijnt voor haar
de zee wil haar dragen
sterren stralen en de maan
is een huis voor haar naam…
Een biscuittje bij de thee
korrel blijft in stil verlangen
aan d`r volle lippen hangen
lispelt dorsten met haar mee
lepel wordt afwezig roer
in de goudgelige stromen
die warm in het kopje dromen
zilver wervelt parelmoer
Porselein ginnegapt breekbaar
terug met vlaag melancholiek
tuimelt zwervend in bouquet
Kruimel zandt in het verzet…
Zo rond theetijd
werd er weer wat afgekletst.
De tafel van gebreken stond er nog met in het midden
een bosje rotzooi.
Stoelen rolden weer af en aan.
De spitse oren van tante Sjaan luistervinkten mee.
Oh, die roddelaarster, de soeppan kan gevuld
met ballen uit haar nek.
Rij me maar even naar buiten kind,
hier steken we niets meer op.…
Want na de theetijd volgde de luistertijd, het ten gehore brengen wat zij die dag had geleerd. En graag deed ze dat nu, want over vier dagen was er weer een optreden met het koor. Haar zusje speelde ook een beetje cello, maar vond contrabas leuker – dat vond ze makkelijker.…
Maar soms loop ik inderdaad met een chagrijnig gezicht, en dat weet je dat het theetijd bij mij is. Het ligt gewoon aan de tijd, aan de temperatuur en aan je houding. Ik hou gewoon niet van voorover bukken…dan komen ze gewoon niet goed naar voren. In plaats daarvan loop ik met mijn kont naar achteren.…
740
Bezig met laden